nancy van den berg

Yoga-retreat 
Hou de website in de gaten voor datums en programma 2023

Nieuwste blogs 

'Just do it'. Maar wat is (jouw) motivatie eigenlijk?

Motivatie Wat is jouw motivatie? Waarom sta jij iedere ochtend op? Waarom doe jij de dingen die je op dit moment doet? Ziet jouw leven er op dit moment uit zoals je dat wilt, ben je tevreden?Regelmatig vragen mensen aan mij hoe het komt dat ik zoveel doorzettingsvermogen heb. Waarom ik zo gemotiveerd en enthousiast ben en iedere keer weer verder kom in de dingen die ik doe. Als ik dan vertel dat ik iedere ochtend vroeg opsta om mijn dag met yoga te beginnen, haken er al mensen af en sommigen verklaren me voor gek. Wel vinden ze het knap van me dat ik dit zo doe. En omdat ik daarbij ook nog erg nieuwsgierig ben, heb ik het woord ‘motivatie’ opgezocht op internet. Want wat is motivatie nou eigenlijk? Ik vond super interessante antwoorden op deze vraag. Op Wikipedia staat alles tot in de puntjes uitgelegd. In deze blog wil ik vooral ingaan op de behoeften en verwachtingen van het onderwerp motivatie. Waarom is iemand gemotiveerd? Volgens verschillende wetenschappers hebben mensen altijd wel ergens behoefte aan. Hieruit ontstaat motivatie om deze behoefte(n) waar te maken. Volgens theorieën hebben alle mensen basisbehoeften, zoals eten en veiligheid. Zodra aan deze behoeften is voldaan, gaan we streven naar bijvoorbeeld erkenning en zelfverwezenlijking. Onze motivatie wordt sterk beïnvloed door verwachtingen die we over onszelf hebben. Je zal minder gemotiveerd zijn als je jezelf blijft vertellen dat je iets toch niet kan. De invloed van verwachtingen op motivatie is uitgewerkt in verschillende theorieën. Zelfeffectiviteit Zelfeffectiviteit is het vertrouwen hebben in jezelf. Om met jouw talent ervoor te zorgen dat je omgeving succes heeft. Dit is een belangrijk onderdeel bij motivatie. Je bent sneller gemotiveerd om iets te doen als je het idee hebt dat je beschikt over de dingen die nodig zijn om het uit te voeren. Zelfeffectiviteit heeft op veel vlakken invloed als het gaat om motivatie. VerwachtingstheorieVolgens de verwachtingstheorie hangt de sterkte van motivatie voor de dingen die wij doen af van drie factoren: verwachting, instrumentaliteit en valentie (je eigen basisbehoefte). Wanneer je de keuze hebt tussen verschillende dingen om te doen, zal je altijd kiezen voor de optie met de grootste motivatiesterkte. Hoogleraar Victor Vroom schreef over de verwachtingstheorie. Zelf vond ik dit een heel interessant artikel.  Fantasie Dit vind ik persoonlijk het meest leuke stuk van de blog. Als je een doel wilt behalen, zal het vaak zo zijn dat je een fantasie hebt over dit doel: “het zou mooi zijn als…”

Lees meer »

Ben ik wel leuk genoeg ? Mijn onzekerheden.

ONZEKERHEIDNiet alleen tijdens mijn eetstoornis maar ook al ver daarvoor, wilde ik er maar al te graag bij horen. Als iemand in mijn directe omgeving zei: “we moeten naar links”, en ik dacht: “nee, het moet rechts zijn”, dan gingen we toch naar links. Ik liet niet eens weten dat ik dacht dat we naar rechts zouden moeten. Ik was bang voor hoe er gereageerd zou worden, bang dat ik betweterig over zou komen en vooral… dat ik niet leuk gevonden zou worden. Tijdens mijn eetstoornis werd dit allemaal nog een stukje erger. Vertellen dat het niet goed met me ging, was een hele grote stap. Juist ook omdat alles met ups en downs kwam en ik mezelf al snel een aansteller vond. Bang voor reacties als: “daar heb je haar weer met haar gezeur.” Wanneer iemand op een vrijdag of zaterdag aan me vroeg of ik nog iets ging doen, en ik me dan bedacht dat ik geen plannen had voor het weekend (en waarschijnlijk gewoon weer met een kop thee op de bank zou zitten die avond), voelde ik me zo rot. ‘’Ze vinden me vast saai… ‘’ Ook nu, na mijn eetstoornis, ben ik nog wel eens onzeker. Mensen hebben soms een (voor)oordeel en niet iedereen vindt je even aardig. Als ik vertel over mijn leefstijl, krijg ik reacties als: “jij hebt makkelijker praten. Je bent jong, lenig, gezond en weet veel over voeding/training.” Maar je denkt toch serieus niet dat mijn weg naar hetgeen ik nu heb zo makkelijk was? 'The quickest way to acquire self-confidence is to do exactly what you are afraid to do.'Daar komt heel veel discipline bij kijken. Toen ik ziek was kon ik niet eens naar de sportschool omdat mijn lichaam te zwak was. Ik wist echt niet zoveel als ik nu weet, deed veel opleidingen, trainingen en in mijn vrije tijd deed ik niks anders dan leren over yoga/training en voeding. Het heeft me zes jaar gekost om te komen waar ik nu ben en geloof me, ik kwam van heel diep. Nu ben ik onwijs trots op alles wat ik al heb mogen bereiken. En toch ben ik soms nog steeds, door die reacties, onzeker. Mensen vragen mij om advies, maar aan de andere kant luisteren ze niet. Om vervolgens te antwoorden met: “ja, als ik jouw lichaam had gehad…” (of vul zelf een leuk antwoord in). Daarna verandert er niets en gaan weer door met hun veilige leventje. Omdat het eng is om iets nieuws te proberen.  Dat is best wel frustrerend (en misschien ook wel voor die persoon). Dan vraag ik me af waar ik het dan allemaal voor doe, waarom steek ik energie in jou om je vragen te beantwoorden? Als je dan gewoon weer verder gaat waar je gebleven was. Maar dan wel na een reactie die mij persoonlijk raakt.   Ook krijg ik wel eens opmerkingen als: “maar zou je niet gewoon van je leven gaan genieten in plaats van zoveel bezig te zijn met sporten?” Zulke reacties brengen me ook aan het twijfelen. Ben ik dan nog steeds zo’n saaie doos? Ik denk dat er veel mensen zijn die zich hierin herkennen. Want we beseffen ons niet dat onzekerheid ontstaat door dingen die we onszelf aanpraten. Want nee… ik ben geen saaie doos, ik heb gewoon mijn passie gevonden. En nee… ik ben geen betweter, ik vind het gewoon leuk om te leren. Nee… ik kan niet overal bij horen, maar de juiste mensen om mij heen hebben, is wat ik nodig heb. En de rest, hoe lief of aardig ze ook zijn, passen gewoon niet bij mij. Soms krijg ik inderdaad ‘negatieve’ reacties, maar ik heb ook al een heleboel mensen mogen helpen. Mensen die wel iets hebben gedaan met een advies van mij, en ik heb ook mooie vriendschappen mogen opbouwen. Het jammere aan het mensenbrein is dat we geneigd zijn negatieve dingen te onthouden en positieve dingen als iets normaal te zien. Ik kan me mijn reis naar Ghana nog goed herinneren. Het was de eerste keer dat ik op reis ging en ik had me heel erg goed voorbereid. Ik had alles over het land opgezocht. Toen ik de meiden ontmoette waarmee ik een maand in een gastgezin zou slapen, kwam ik er al gauw achter dat ik de enige was die zich zo had voorbereid. Hierdoor kwam gelijk de onzekerheid opzetten. Want was het positief of negatief dat tegen mij gezegd werd: “wat weet jij veel over het land.”  Ik vroeg me af of het niet beter was om mijn mond te houden en doen alsof ik van niks weet? En ik vroeg me ook of ze me irritant en een betweter vonden? Achteraf bleek dat ik hier niet zoveel mee bezig had hoeven te zijn, want de maand was fantastisch en in Ghana heb ik mijn beste vriendinnen leren kennen. Achteraf is alles altijd een stuk makkelijker! Maar sinds ik steeds beter leer om per dag te leven (ja daar issie weer... op de dag leven is geweldig!), merk ik ook dat ik minder zorgen heb over hoe andere mensen over mij denken. Hierdoor loop ik mezelf steeds minder vaak voorbij en durf ik ook eens nee te zeggen. Het is prima als je mij niet aardig of leuk vindt, maar hier heb ik geen last meer van. Alles wat ik doe, doe ik voor mezelf en niet voor de reacties van anderen. Wil je op de hoogte blijven van al mijn dagboekverhalen en blogs?Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en ik stuur jou 1 keer per week een update.

Lees meer »

Hiken in de Franse Alpen.

Even geleden was ik twee dagen offline en daar deed ik nogal ´geheimzinnig´ over. Ik was aan het wandelen door de bergen in Frankrijk. En dit heeft me een heleboel meer gebracht dan dat ik vooraf had verwacht. Na een geweldige zomer kwam er weer eens een impulsieve actie in me op. Vijf jaar geleden, toen ik in hetzelfde gebied was, besloot ik om de Alpe d’Huez op te fietsen, die bijna naast de camping ligt waar ik aan het werk was. Zonder enige ervaring of überhaupt ooit op een wielrenfiets te hebben gezeten. Was dit verstandig? Misschien niet. Het was veel zwaarder dan ik had verwacht en bij iedere bocht (het zijn er 21) vroeg ik mezelf af waar ik mee bezig was. Was het het waard? Zeker wel! Voor sommige mensen is het no big deal en zij doen het zes keer achter elkaar (die mensen trainen ook al jaren).  Voor mij was het één van de zwaarste prestaties die ik heb geleverd. Nog steeds ben ik hier onwijs trots op. Maar al te goed realiseer ik me achteraf… Jarenlang heb ik mezelf ondervoed en na een klein stukje wandelen moest ik al bijkomen.  Zonder erbij stil te staan, heb ik mijn lichaam blijvende schade aangedaan. Jaren lang had ik vage klachten waar de artsen ook niet veel mee konden zoals buikpijn en vermoeidheid. Maar sinds een jaar of 2 a 3 merk ik eindelijk dat mijn lichaam met sprongen vooruit gaat en ik weer steeds meer aankan.Terug naar mijn hike door de bergen.  Samen met een vriendin, die ik in Frankrijk heb leren kennen, begon ik dus aan de wandeling. Die avond zouden we slapen in een refuge (berghut), direct naast een gletsjer. De wandeling ernaartoe zou ongeveer 5,5 uur duren. Een klim van ongeveer 1000 meter, met prachtige natuur om ons heen. Zo nu en dan kwamen we een paar andere wandelaars tegen, maar over het algemeen was het zo rustig en stil in de omgeving, dat het leek alsof we aan het einde van de wereld waren.  Over de omgeving ga ik niet veel vertellen, beelden zeggen meer dan woorden in dit geval. Tijdens deze klim realiseerde ik me een paar dingen : 1. Wat gaat omhoog wandelen makkelijk… waar haal ik die kracht vandaan?2. De wereld is echt heel erg mooi.3. Hoe vet is het om hier te kunnen zijn, met iemand waarmee het heel goed klikt ondanks dat ik haar pas een paar weken ken. 4. FREEDOM! :P5. Waarom maken we ons toch overal zoveel zorgen over? Op punt 1 en 5 ga ik graag iets dieper in…

Lees meer »

4 dingen die ik doe om meer zelfkennis te creëren.

Ik hou van leren! Tenminste… sinds ik er achter ben wat ik interessant vind en wat er bij me past, blijf ik maar doorgaan met mezelf ontwikkelen. Het lijkt bijna alsof ik verslaafd ben geworden aan het leren. Ik lees veel op internet, doe cursussen en studies, lees boeken en kijk naar documentaires. Ook praat ik veel met mensen die mij inspireren. Soms heb ik niet veel te vertellen, maar zodra het gaat over een onderwerp dat ik interessant vind, raak ik niet uitgepraat: yoga (filosofie), sport/fitness, het menselijk lichaam, voeding en reizen. Maar ook over het leven en gesprekken waarover je goed kunt nadenken. Het leren en verdiepen in deze onderwerpen, brengen mij dichter bij mezelf. Het is zelfstudie en dat geeft mij iedere keer weer een goed gevoel. Het is nieuwsgierigheid wat mij verder brengt; het ontdekken van nieuwe dingen, plekken en het steeds wijzer worden, laten mij genieten van het proces. ‘What we decide to read, listen to, spend time with and connect to, will determine our resonance.’ We staan er misschien niet zoveel bij stil, maar alle keuzes die we maken, maken ons wie wij zijn. Al onze ervaringen nemen we mee en brengen ons verder in ons proces. Er zijn vier stappen die je kunt toepassen in je dagelijks leven. 1. LeesLees over onderwerpen waarvan jij meer te weten wilt komen. Verdiep je hierin en maak hier genoeg tijd vrij voor. Nu kan je gelijk naar de boekwinkel gaan en een stapel boeken kopen, maar dit vind je portemonnee misschien niet zo leuk. Wat ik zelf vaak doe is een boek herlezen. Op het moment dat ik dit schrijf, lees ik het boek : ‘Leven in overvloed’ van Deepak Chopra voor de tweede keer. Het is een boek met erg veel informatie en door het boek vaker te lezen, blijven dingen beter hangen in mijn geheugen. Een uitspraak die ik veel gebruik is: ‘de kunst van herhaling’. Doordat ik dyslectisch ben is lezen voor mij altijd wat lastiger geweest en soms is een boek met veel lange teksten niet de beste keuze voor mij. Daarom kijk ik ook regelmatig naar documentaires, luister ik veel podcasts en lees ik veel blogs. Daar steek ik minstens net zoveel van op dan van een interessant boek. 2. Praat, schrijf en reflecteer Wat ik veel doe bij alles wat ik lees, hoor en zie is, bedenken of dit voor mij ook werkt en van toepassing is. Ook praten kan je een stuk verder helpen. Vraag jezelf af wat de materie voor jou betekent. Wat vind je ervan en discuseer erover met anderen. Het opschrijven van dingen kan fijn zijn en helpen om alles beter op een rijtje te krijgen. Het stimuleert je om na te denken over de informatie. Maak de kennis eigen en door het later nog eens terug te lezen, kan het zijn dat je ideeën in de loop van tijd veranderen. Zo reflecteer je je eigen groei.  3. Stap op je mat of ga de natuur inKennis tot je nemen is zinvol, maar het leidt niet tot wijsheid, begrip en transformatie. Kennis en ervaring is samen wijsheid. Door ervaring op te doen in de praktijk, kom je pas echt verder. Neem in ieder geval tijd voor jezelf om te bewegen. Observeer jezelf voor, tijdens en na je yoga oefeningen, workout, run of wandeling. Wat gebeurt er in je lichaam en geest? Ook kan het helpen om op je ademhaling te letten. 4. Zit stil, mediteer en/of observeer Hoe vaak zit jij stil en observeer je? Wat gebeurt er als je dit een keer vijf minuten zou doen? Welke gedachten en emoties komen er naar boven? Zelfkennis is erg belangrijk bij het maken van je keuzes. Als je weet wat je wilt, belangrijk vindt en wat bij je past, maak je hier tijd voor vrij. In het begin kost het misschien wat discipline, maar je zult merken dat, hoe vaker je de dingen doet, het steeds meer in je dagelijks ritme komt. Het duurt twee maanden voordat een nieuwe gewoonte vanzelfsprekend wordt. Dus gebruik je discipline en zeg niet meteen na één of twee keer dat het niets voor jou is. Geef niet op en je zult merken dat je binnen no time vooruit gaat.Wil je op de hoogte blijven van al mijn dagboekverhalen en blogs?Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en ik stuur jou 1 keer per week een update.

Lees meer »

Een eerlijke blog over wat er afgelopen week is gebeurd

Even geleden schreef ik dat dit mijn beste zomer ever was/is. En dit is oprecht zo. Maar wat ik niet had verwacht, is dat ik van de week een paniekaanval kreeg. Tijdens mijn eetstoornis had ik regelmatig een paniekaanval. Aan het begin van 2020 kwamen deze af en toe in lichte vorm weer terug, omdat mijn hele leven op losse schroeven stond. Nu realiseerde ik me opeens dat het einde van deze mooie zomer eraan begint te komen en dat ik na deze week niets meer op de planning heb staan. Ik kreeg dus deze paniekaanval omdat ik op dit moment gelukkig ben en niet weet hoe het straks gaat lopen.Nog steeds is Corona het gesprek van de dag en nog steeds ziet het ernaar uit dat het voorlopig niet veel beter gaat worden. In het afgelopen jaar kwam ik erachter wat bij me past en waar ik gelukkig van word: yoga (filosofie), sport, reizen, verdiepen in voeding en leefstijl. Dit zijn precies alle dingen die op dit moment stilstaan. Iedereen (nou ja, zo voelt het) pakt langzaam zijn of haar leven weer op en ik krijg de ene na de andere teleurstelling te horen. Mijn oude werkgever, in de bedrijfsfitness, moet de heropening van de meeste vestigingen steeds weer uitstellen. Dat betekent dat de kans steeds kleiner wordt dat ik daar op korte termijn kan terugkeren. De mensen waarbij ik de vervolgopleiding voor yoga zou gaan volgen, hebben alle opleidingen moeten afzeggen en hopen dat ze in 2021 weer opleidingen kunnen gaan geven. Ook daar wordt alles uitgesteld of afgezegd.

Lees meer »

Hiken en slapen in de jungle van Thailand.

Sinds 2013 ben ik al meerdere keren op reis geweest. De eerste reis was in Ghana, waar ik, in een groep, een maand vrijwilligerswerk heb gedaan. Een jaar later was ik een maand in Nepal, daar heb ik drie weken vrijwilligerswerk gedaan en een week rondgetrokken met een vriendin.

Lees meer »

Nieuwste dagboekverhalen 

#23 Dagboek: Een heleboel uitdagingen tegelijk.

29 juni 2012, vrijdag Ik voel me leeg en daarbij gebeuren er een heleboel dingen op dit moment. Vandaag is de eerste dag van de zomervakantie en het voelt alsof ik deze zeven weken, vrij van school, heel goed kan gebruiken. Het voelt alsof ik vier dagen non-stop kan slapen.Op 14 juni is oma overleden en diezelfde dag kregen we het bericht dat ook de oom van mama is overleden. Er zat ongeveer zes uur tussen en dit was heftig en bijzonder tegelijkertijd. Allebei waren ze al een tijdje aan het vechten en ze hebben tegelijk besloten dat het goed is zo. Op 20 juni is de oom van mama gecremeerd en oma de dag daarna. Het waren twee heftige dagen achter elkaar en we wisten allemaal niet zo goed hoe we ons voelden. Het is beter zo maar toch is het een groot gemis. Allebei de crematies waren erg mooi en het voelde als een goed afscheid. De sfeer thuis is de laatste dagen een beetje om te snijden, maar dit is logisch. We zitten allemaal even niet zo lekker in onze vel en dit geeft een negatieve energie. Afgelopen weken waren behoorlijk gek en we zijn allemaal erg moe. Wel merk ik dat, naarmate er meet tijd overheen gaat, alles weer iets fijner begint te worden. Mijn lontje is nog wel erg kort en daardoor ben ik erg prikkelbaar. Vaak schrik ik van mijn eigen reactie als iemand iets aan mij vraagt. Zo snel geïrriteerd en zulke kattige antwoorden… Hopelijk kan ik dit gauw weer beter maken, want ik ben mezelf helemaal niet meer. Er is een lichtpuntje, het me lukt om mijn gewicht stabiel te houden. Het was zelfs genoeg om weer te mogen shoppen. Iedere dag zie ik dat getal op de weegschaal staan en ondanks dat ik hierdoor mama en papa een stukje meer opgelucht maak, voelt  het voor mij alsof ik klaar ben. Alsof ik nu niet meer aan hoef te komen. Dit was het gewicht dat we hadden afgesproken, en nu is het klaar, toch?  Nog steeds volg ik mijn eetlijst, omdat het me niet lukt om op gevoel te eten. Ik denk dat ik het niet eens wil. Als ik afwijk van mijn eetlijst, eet ik altijd minder. Hoeveel die lijst ook mijn neus uitkomt, ik wil niet weer een terugval krijgen. En dus heb ik besloten om die lijst nog maar een tijdje te blijven volgen. Dit is nu mijn houvast.

Lees meer »

Pictures say more than words... 

"If you can dream it,
      you can do it"