#28 Dagboek: Langzaam terug naar het 'normale' leven.

Gepubliceerd op 16 februari 2021 om 09:08

10 december 2012, maandag 

Vorig weekend werd ik door een paar klasgenootjes meegevraagd om te gaan stappen.
Dit is compleet buiten mijn comfortzone maar toch heb ik toegestemd. Ik realiseerde me dat ik de hele tijd aan het klagen ben dat ik zo weinig contacten heb en ondanks dat veel uitgaan niet perse hoeft voor mij, is dit wel de manier om meer tussen leeftijdsgenootjes te komen.

Eigenlijk drink ik nooit alcohol en we gingen pas naar de club op een tijdstip waarop ik normaal gesproken op zaterdagavond allang lig te slapen. Ik probeerde er niet al teveel over na te denken en alles te laten gebeuren. De avond zelf was nog leuker dan ik had verwacht en het voelde echt even alsof ik veel zorgen kon vergeten. Het lukte me om te genieten met de meiden, al bleven de drankjes door mijn hoofd gaan.

Een drankje is onwijs duur de zo’n club en dat gunde ik mezelf niet. Uiteindelijk heb ik toch maar één drankje genomen, zodat ik niet de hele avond met lege handen stond.

 

Wat later op de avond stond ik ineens te praten met een jongen (?!) en we hadden best leuke gesprekken. We hebben nummers uitgewisseld en mijn hart maakte echt een sprongetje. De eerste paar dagen hebben we heel leuk gepraat op WhatsApp, zelfs over best gevoelige onderwerpen. Helaas werd hij na een paar dagen steeds stiller en daarna begon hij me te negeren.

‘’Zie je nou wel!! Ik ben niet leuk!’’

Het lukte me om het een plekje te geven… Totdat ik afgelopen weekend ineens allemaal appjes kreeg via zijn telefoon. Blijkbaar had hij zijn vrienden ingeschakeld om me te vertellen dat ik gek ben, niet spoor en eigenlijk maar gewoon dood moet…

Ik wist niet wat me overkwam. Eerst doe je leuk, dan ga je me negeren en uiteindelijk, helemaal uit het niks op een zaterdagavond, haal je je vrienden erbij om mij een rotgevoel te geven. Waarom doen mensen zo gemeen? Ik heb hem toen gelijk geblokkeerd.

Sinds die avond ben ik er erg van overstuur. Wat een eikel!

 

Ik blijf onzeker; vinden mensen mij wel leuk genoeg? Toen ik die jongen ontmoette, kreeg ik eindelijk een beetje hoop. Nu ben ik weer terug bij af of misschien wel nog dieper gezakt.

Heel even leek het erop alsof ik langzaam weer mijn leven aan het terugkrijgen was. Maar door alle problemen die daarbij komen kijken, twijfel ik of ik dat wel wil. Volgens mij ben ik er nog helemaal niet klaar voor. Volgens mij huil ik nog liever over een boterham waar teveel beleg op zit dan dat ik andere mensen mij pijn doen. Mijn eetproblemen lijken ineens niet meer zo groot en het geef me een soort van veilig gevoel.


Het is heel makkelijk om weer terug te vallen en alles gewoon te laten zoals hoe het was. Geen puber-problemen meer. Laat de buitenwereld nog maar even wachten, het is beter om nog even in mijn veilige schulp te blijven.

 

Ook merk ik dat ik alles uitstel. Ik wacht tot dat ik professionele hulp krijg en ik weet dat dat fout is. Het duurt lang voordat de mensen van het televisieprogramma alles in actie zetten en ik merk dat dit niet goed voor mij is. Vaak denk ik dat ik hier nog even van kan profiteren. Nog even zover mogelijk terugvallen omdat ik bang ben voor wat er aan gaat komen. Dan moet ik echt mij best doen om beter te worden. En de motivatie om te vechten is ver te zoeken en daardoor stel ik me te terughoudend op.

Volgens mij heb ik nu alles wel geprobeerd. Ik ben nu op het punt dat ik moet kiezen tussen eerlijk zijn en alles laten gebeuren als het gaat om professionele hulp of alles weggooien wat ik tot nu toe heb bereikt. Dan wordt het een wachten op de dood.

Het klinkt als ‘alles of niets’ maar zo is het ook echt voor mij. Het gaat nu op zich prima met me, maar dit is niet hoe ik me de rest van mijn leven wil voelen ‘wel prima’…

Nu zijn er nog veel dingen die ik wil doen voordat ik doodga, dus dat is eigenlijk geen optie. Ik moet mijn motivatie terugvinden om te vechten. Maar nu zet ik het even op pauze. Ik ben op! Na meer dan twee jaar keihard vechten lukt het me even niet meer.

Zou het stilte voor de storm zijn? De komende dagen wil ik gewoon even niet meer. Nog heel even terug kruipen naar wat veilig is voordat ik mij klaar ga maken voor de toekomst en de ‘grote’ wereld. 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.