nancy van den berg

Yoga-retreat 
Hou de website in de gaten voor datums en programma 2023

Nieuwste blogs 

Eerlijk zijn tegen mezelf...

Afgelopen weken kwam ik ergens achter. Het lijkt erop dat ik mijn leven aardig op de rit heb. De tijd van mijn eetstoornis ligt ver achter me, ik heb een mooi leven opgebouwd en heb lieve mensen om mij heen. Toch voelde ik dat er iets niet helemaal lekker zit. Er hoefden maar kleine uitdagingen te zijn en ik viel weer terug in oude ‘slechte’ gewoonten. Niet dat ik mezelf ging uithongeren, maar ik kon mezelf wel behoorlijk down maken met veel gedachten als “ik ben niet goed genoeg”, “zie je nou wel, iemand anders kan dit veel beter dan ik.” En dingen als “kan ik niet gewoon de hele dag in bed blijven liggen en alle uitdagingen en mensen uit de weg gaan.”Dit is niet altijd zo. Er zijn echt momenten bij dat ik me (noem het) socialer voel. En dat ik zin heb om dingen te ondernemen, buiten mijn comfortzone te gaan en veel meer energie te hebben.Er hoeft alleen maar iets kleins (of groots) te gebeuren en ik krimp helemaal in elkaar. Dan merk ik dat ik me ga afzonderen, me heel erg moe voel en dat ik dingen als lesgeven echt niet meer durf. Waar dit vandaan kwam wist ik heel diep van binnen wel: oude ‘wonden’ die nog niet zijn geheeld. Hoe klein of groot ook, het voelt alsof ik verlatingsangst en bindingsangst heb. Vluchten is de makkelijkste optie, maar geeft me op het zelfde moment een knoop in mijn maag. Tot een lieve vrouw, oud collega en sinds kort ook een beetje mijn coach, me vertelde dat dit geen stoornissen zijn maar symptomen van de zogenaamde ‘fight or flight’. Misschien heb je hier ook wel eens van gehoord?Na mijn eetstoornis vond ik het erg moeilijk om nee te zeggen. Dit heeft geleid tot een burn-out, zelfs twee keer achter elkaar… De eerste keer vluchtte ik naar bet buitenland en ging vier maanden alleen op reis. En ook al was dit altijd al mijn droom geweest, het kwam me erg goed uit op dat moment. Het alleen reizen bracht me veel goeds, al liep ik zo nu en dan tegen een muur en kwam ik mezelf een beetje tegen. Bij thuiskomst was ik voldoende opgeladen om weer 1,5 jaar te werken. De tweede keer deed ik precies hetzelfde… Weer ging ik op reis, negen maanden deze keer. Er waren alleen twee dingen anders. Ik ontkende niet dat ik in een burn-out zat en wist voordat ik weg ging dus al kleine dingen te verbeteren. Maar mijn grootste verandering kwam toen ik tijdens deze reis mijn yoga teachter training deed in Thailand. Zoveel vragen werden eindelijk beantwoord. Het was een intensieve maand waar ik veel heb geleerd. Maar het belangrijkste wat ik besefte, was dat ik er nog lang niet ben. Eigenlijk begon mijn hele healing proces daar pas. Met ups en downs ging ik de goede richting op. Maar de grootste miscommunicatie met mezelf kwam, toen ik dacht dat ik overal een opleiding voor nodig had als ik iets interessant vond. En dat ik die opleiding dan ook gelijk maar moest gaan volgens. In plaats van dat ik een Yin yoga les ging doen, deed ik meteen mijn opleiding. In plaats van dat ik mij eerst ging verdiepen in Ayurveda, deed ik meteen een opleiding voor holistic woman coach.

Lees meer »

Korte terugblik op 2021. Vooruitkijken op 2022.

Deze blog heeft even op zich laten wachten… In mijn vorige blog vertelde ik je dat ik weer vaker zou gaan schrijven. Toen wist ik nog niet dat er weel veel dingen zouden gaan gebeuren waardoor ik andere prioriteiten kreeg. Zoals dat Chester erg ziek werd van een parasiet en dat ik, op dezelfde dag, een ongeluk kreeg met fietsen. Gelukkig gaat het nu weer heel erg goed met Chester en heb ik geen gekke dingen overgehouden aan die ongelukkige val. De laatste maand van 2021 was voor ons erg belangrijk. We hebben weer veel mogen leren;  van elkaar, met elkaar, over elkaar en ook over/van de omgeving. En toen leek het me een goed idee om eens terug te kijken op ‘mijn 2021’. Het is altijd fijn om weer even stil te staan bij de dingen die je hebt bereikt of los hebt kunnen laten. En daarom doe ik het dit jaar weer. We begonnen 2021 in ons nieuwe huisje. Op kerstavond 2020 zijn we daar gaan samenwonen en eigenlijk hadden we totaal geen idee wat 2021 ons zou brengen. We hadden geen echte doelen en plannen. We (en met ‘we’ bedoel ik natuurlijk mijn vriend Mike en ik) waren voornamelijk gefocust op onszelf. Wel had ik een onrustig gevoel. Ik was net begonnen met mijn eigen bedrijf en had niet heel veel klussen rond die tijd. Er kwam wel wat geld binnen, maar het is dat ik mijn lieve vriend naast me had staan, anders had ik het zeker niet gered. Gelukkig kwam er snel wat meer (tijdelijk) werk en daardoor was die onrust niet lang daarna verdwenen. In maart gingen Mike en ik mountainbiken op de Veluwe en we sliepen in een prachtige B&B, met hele lieve eigenaren. We hebben leuke gesprekken met hen gehad en voor we het wisten., bloeide er een prachtige samenwerking op. En zo gaf ik eind juni mijn aller eerste Yoga retreat in deze B&B. In april ontving ik een berichtje van mijn voormalige werkgever. Hij vroeg of ik zin had om een aantal vaste uren in de week voor hen te komen werken. Dit kwam als geroepen want mijn tijdelijke klussen werden helaas steeds minder. Er begon mij steeds iets meer duidelijk te worden: zodra een weg de juiste is voor jou, neem je vanzelf die afslag. Er staan voldoende bordjes op de weg die jou leiden. (lees: mensen die jou dingen aanbieden). Je hoeft er alleen maar op te vertrouwen dat je het juiste bordje volgt. Eind augustus was mijn tweede retreat, wat is dat toch fijn om te doen! En daarna was het tijd om even bij te komen. Mike en ik zijn met de auto naar Zwitserland en Italië gegaan. Met een uitklaptentje en onze fietsen achterin gingen we op pad. Natuurlijk hadden we een route gemaakt, we hadden maar twee weken. Maar we hoefden ons hier niet aan te houden omdat we niets geboekt hadden. En zo zijn we de zon achterna gegaan! Weer werd me iets duidelijk: de zon achterna gaan is heerlijk! Die controle en zekerheid is niet altijd fijn, en soms is het juist fijn om plannen op het laatste moment te veranderen. Onze vakantie was geweldig en we zijn heerlijk bijgekomen. Tijdens onze vakantie hebben we het vaak over onze dromen gehad. Sinds we elkaar kennen, weten we dat we ooit samen een hondje willen. En dan het liefst een Australische herder. Tijdens onze vakantie kwamen we een schat van een herder tegen en we zijn gaan nadenken… Want we hadden ook de droom om samen een grote reis te maken; Australië, Nieuw Zeeland en Azië. Maar zoals je weet, is dat tegenwoordig niet makkelijk. Ook gingen we steeds meer twijfelen over het feit dat je, als je reist, je steeds weer in een ander bed slaapt. Toen we dat bespraken zeiden we tegelijk ‘nee, toch maar liever niet’. En zo fantaseerden we verder, want na we die grote reis wilden we met een camper door Europa gaan reizen. En het liefst met een camper die we zelf naar ons zin konden inrichten. En… dan natuurlijk wel met een hond.

Lees meer »

Een soort 'nieuwe start'. Meet Aussie Chester!

Goed… Waar zal ik beginnen… Mijn laatste blog was op 2 juli 2021. Deze ging over mijn allereerste retreat-weekend. Wat was ik trots! Het tweede weekend, in augustus, was minstens zo mooi en het was een droom die uitkwam! Bijna direct na het tweede retreat-weekend zijn we op vakantie gegaan. Eindelijk! Mike en ik hadden er heel erg naar uitgekeken. We hebben gefietst door de bergen in Zwitserland, gehiked in de Dolomieten en heerlijk gegeten en rondgestruind in Venetië. En dat allemaal met ons uitklaptentje achterin de auto.We hebben zo erg genoten, we vergaten de tijd en konden helemaal opgaan in het moment! Wat ons misschien wel het meest is bijgebleven in de vakantie, zijn alle leuke honden die we tegenkwamen. Allebei droomden we al maanden over een specifiek ras: Australische herdershonden. En toen we in september een weekendje weg waren met mijn familie, konden we het niet meer tegenhouden… We zagen een prachtige pup lopen en nadat we een praatje hadden gemaakt met de eigenaar, wisten we het zeker! Het maakt niet uit als het nog even gaat duren maar vanaf nu gaan we op zoek naar een Aussie pup. Het liefst eentje die uit een warm nest komt en niet van een willekeurige fokker. Vraag me niet hoe we het hebben gedaan… De maandag na het weekendje weg openden we internet en in  bijna de eerste advertentie die we zagen, zagen we Chester. We waren allebei gelijk verliefd. Alsof het lot ons vertelde dat we er echt klaar voor zijn.

Lees meer »

Het aller eerste retreat weekend is een feit!

Recent luisterde ik naar een podcast waarin werd verteld dat, wanneer je van plan bent te schrijven, je het beste gelijk kunt beginnen. En als je niet weet wat je wilt schrijven, schrijf dat dan op: ik weet niet wat ik moet schrijven. Je merkt dat dan de rest vanzelf komt. En dat is nu precies bij mij van toepassing. Ik wil een blog schrijven over mijn allereerste Yoga-retreat. Een weekend waar ik, op een hele positieve manier, sprakeloos over ben. Want WAUW! wat heb ik genoten! Nadat het idee ontstond met de lieve eigenaren van de B&B waar de retreat plaatsvond, kwamen er veel mooie ideeën in mij op. Ik zag het gelijk voor me en voordat ik het wist stond het programma op papier. De samenwerking met de B&B ging ook heel vloeiend, en zo konden we eind maart beginnen met het maken van reclame. Wat we niet hadden verwacht, is dat het weekend binnen no-time was volgeboekt. WAUW! Oké… Things are getting real! Pas toen besefte ik me dat de retreat echt door zou gaan. Naarmate de tijd voorbij ging, kreeg ik het besef dat alles nu wel heel dichtbij kwam. En als klap op de vuurpijl lukte het me ook nog eens om een ademworkshop, gevolgd door een klankschalenbad te regelen met Nistal en Ilanit. (klik hier voor de website.) In november 2020 deed ik een ademworkshop bij Nistal en dit was voor mij een ‘life changing experience’. Tijdens deze ademworkshop kwam er van alles voorbij: trauma’s van vroeger, waardevolle mensen en de bevestiging dat ik het juiste pad aan het bewandelen ben. Voor mij was dit een zo een bijzondere belevenis, dat ik dit andere mensen ook wil laten ervaren. Daarom dook ik na de workshop achter mijn computer om Nistal te mailen. Hierdoor ontstond een heel fijn contact. Toen nog niet wetende dat ik op korte termijn een eigen Yoga-retreat zou organiseren. Terug naar de retreatOp vrijdag 25 juni kwamen de gasten van mijn retreat rond 16.00 uur aan bij de prachtige locatie op de Veluwe. We begonnen het weekend met een gezellige borrel. Omdat we hadden afgesproken er een weekend van te maken waar ook genoten mag worden van heerlijk eten en drinken, trokken we een fles bubbels open om het weekend in te luiden. En bij een borrel horen natuurlijk ook heerlijke (vegetarische) hapjes. De eerste dag sloten we af met een Yin-les, waarbij ik iedereen ook een korte hoofdmassage gaf. Dit wilde ik graag doen, omdat ik van mening ben dat mensen zich sneller op hun gemak voelen als er aanrakingen/massages zijn. Een vorm van overgeven een vertrouwen. Die nacht sliepen we allemaal heerlijk in onze fantastisch luxe bedden.Doordat we met een klein gezelschap waren, konden we flexibel zijn en we spraken met elkaar af dat degenen die dat wilden, de volgende ochtend om  7.45 uur bij elkaar zouden komen voor een meditatie. Na de meditatie volgde dan om 8.15 uur Hatha Yoga.Omdat het zulk fantastische weer was, konden we dit gelukkig buiten doen. Met uitzicht over een prachtig landschap waar paarden stonden die de sfeer nog relaxter maakten. Na de les werden we verrast met een overheerlijk ontbijt op het terras. Zuurdesembroodjes, een eitje, zelfgemaakte Granola, verse jus, kaas uit de omgeving en huisgemaakte bananenbrood… Het was ver boven mijn verwachtingen en dit alles nog steeds met het prachtige uitzicht over het rustgevende landschap. Tijdens het ontbijt spraken we met elkaar af hoe laat we zouden vertrekken voor de wandeling. En toen iedereen was opgefrist, vertrokken we de bossen in. Na iets meer dan vijf kilometer hebben we gepicknickt bij een klein vennetje aan de rand van de duinen en daarna zijn we via een andere route terug gewandeld.Voldaan kwamen we terug bij de B&B, waar we genoeg tijd hadden om te relaxen, zodat we met nieuwe energie aan het luxe (vegetarische) driegangen diner konden verschijnen. Het diner was echt fantastisch geregeld en heerlijk! We sloten de zaterdag af met een rustige Yin les (gelukkig ook buiten). Zondag was voor mij een dag waar ik erg naar uit had gekeken. We begonnen, weer heerlijk in de buitenlucht, met een meditatie, gevolgd door een Vinyasa flow. Door het kleine aantal gasten, kon ik goed inspelen op het niveau van iedereen.  Daardoor is het voor iedereen, van beginner tot iets meer gevorderd, een leuke les. De tafel voor het ontbijt was, net als zaterdag, rijkelijk gedekt. Het  bananenbrood was vandaag vervangen door huisgemaakte carrot cake met mascarpone en we hebben opnieuw gesmuld van al het lekkers.

Lees meer »

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'.

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'. Deze zin gaat heel vaak door mijn hoofd. Soms lukt het me helaas niet om ernaar te luisteren, maar ook ik leer van iedere situatie...Ons hele leven is een soort van bergetappe en juist op momenten waarvan je denkt alles op een rijtje te hebben, kan het onverwachts toch weer goed ‘fout’ gaan. Gedachten als “Heb ik dát weer” en “waarom kan ik niet net zoveel aan als andere mensen?” gaan vaak door mijn hoofd. Want “zoveel deed ik toch allemaal niet?” En “ik neem toch rust” en “ik doe toch leuke dingen?” En ook “ik mediteer en sport toch iedere dag?”

Lees meer »

Yoga retreat op de Veluwe… en heerlijk wandelen.

Onthaasten tijdens een 3-daags verblijf op de Veluwe. Voor beginnende of net al ervaren Yoga beoefenaars; een niets moet alles mag weekend in een luxe B&B in Lunteren. Aankomst vrijdag vanaf 16.00 uur, vertrek zondag rond 15.00 uur. De Yoga sessie en meditaties worden geleid door mij!Je verblijft in de Boutique B&B De Gouden Wilg ligt aan de rand van de bossen met het Wekeromse Zand op loopafstand. Een fijne plek om tot rust te komen, met luxe kamers, met elk eigen sanitair. klik hier voor de website. Als één van de eerste gasten verbleven mijn vriend en ik in De Gouden Wilg. Zo ontstond het idee om samen een Yoga-weekend te organiseren. Nadat ik afgelopen oktober mijn eigen bedrijf ben begonnen en de ene na de andere opleiding afrond op Yoga gebied, is dit een droom die uitkomt!Tijdens dit weekend zal ik veel van mijn kennis rondom Yoga maar ook rondom leefstijl met jullie delen. Yoga betekent niet alleen maar poses beoefenen, het gaat veel verder. Yoga betekend verlichting, lichamelijk en geestelijk. Tijdens dit weekend zorgen we ervoor dat je voldoende tot rust gaat komen.

Lees meer »

Nieuwste dagboekverhalen 

#16 Dagboek: Het voelt alsof alles en iedereen me in de steek laat.

21 november 2011, maandagVoordat ik vandaag begon met schrijven, was ik even terug aan het lezen in mijn dagboek. Ik hou nu al langer dan een jaar een dagboek bij. Toen ik begon dacht ik dat ik binnen een paar maanden wel weer de oude zou zijn, maar helaas, niks is minder waar… Al gauw kwam ik erachter dat het een heel lang proces zou gaan worden. In het begin had ik mijn mentrix, die veel tijd in mij stak. Hier ben ik haar echt onwijs dankbaar voor! Maar helaas moest ik naar een andere locatie, met een andere klas en dus ook een nieuwe mentrix. Nu merk ik dat ik dit soort gesprekken echt heel erg mis. Iemand die naar mij luistert, meedenkt in oplossingen en een plek waar ik even mezelf mag uiten. Mama en papa zeggen mij iedere keer weer dat ik alles met ze kan bespreken, en het lukt me ook steeds beter om eerlijk te zijn tegen ze. Maar alles vertellen lukt me gewoon niet. Ze snappen ook niet alles en zelf hebben ze het ook gewoon erg druk. Ik kan niet altijd maar met mijn problemen bij hun aankomen. Dat voelt gewoon niet fijn. Ik durf mama en papa niet te vertellen dat ik behoefte heb aan professionele hulp maar dit kan ik niet onderbouwen. Nog steeds vind ik mezelf aan aansteller en ik denk iedere keer dat het wel weer goed komt. Ik weet niet aan wat voor hulp ik behoefte heb en waarom ik precies hulp nodig heb. Als ik mijn gedachten helemaal eerlijk zou uitspreken, schrikken ze vast en ik wil niet dat de zich nog meer zorgen om mij gaan maken. Voor nu hoop is vooral dat aankomend jaar zo snel mogelijk voorbij is en dat ik zo snel mogelijk van deze school af kan. Er zijn een heleboel dingen die ik helemaal niet prettig vind op deze school en ik sta nog vaker alleen in de pauzes dan vorig jaar. Iedere dag is er minimaal wel 1 keer ruzie in de klas en de spanning is om te snijden. Mensen kunnen zo gemeen tegen elkaar zijn! Soms zit ik er tussenin en daar word ik gewoon bang van. Het lijkt wel alsof ik iedere dag met meer tegenzin naar school ga. Ik merk dat ik vaak niet helemaal goed uit mijn woorden kom. Wat me sowieso al erg onzeker maakt, en ook dit wordt weer steeds erger. Hieraan merk ik dat ik me helemaal niet veilig voel op school. De hele dag staat mijn lichaam stijf van de spanning. Dit is echt totaal niet hoe ik had gehoopt dat mijn schooltijd zou zijn, en dus streep ik iedere schooldag af tot aan de volgende zomervakantie.Ik merk ook dat ik steeds meer perfectionistisch aan het worden ben. De hele dag heb ik stress over mijn huiswerk. Soms zit ik de hele avond achter mijn bureau, te wiebelen met mijn been als ik 25 Engelse woordjes in mijn hoofd aan het stampen ben. Ik kan mezelf helemaal gek maken met de gedachte dat ik het nog niet goed genoeg weet. De nacht voor een toets word ik vaak bezweet wakker van een nare droom over school en krijg ik een paniekaanval.Tegen mama vertel ik dat we veel huiswerk hebben, want anders zegt ze dat ik mijn boek weg moet leggen en moet gaan ontspannen. Hoe graag ik ook zou willen ontspannen, het lukt me gewoon niet. Het lijkt me heerlijk om het tekenen weer op te pakken. Maar wanneer ik begin met een nieuwe schets, komen er al gauw gedachten op dat ik mijn tijd aan het verspillen ben en ik beter kan gaan bewegen. Die bewegingsdrang maakt me trouwens ook wel steeds meer ongerust. Hoelang kan ik nog zo door blijven gaan? Uren per dag ben ik actief en mijn hele lichaam doet pijn. Ik kan niet meer op mijn rechterheup liggen en toen ik hiervoor naar de huisarts ging, werd mij verteld dat ik gewoon meer moet bewegen (??!!).

Lees meer »

#15 Dagboek: Volledig uitgeput raken tijden schoolkamp.

27 september 2011, dinsdag Vorige week ‘moest’ ik op schoolkamp. Normaal gesproken zou ik het geweldig hebben gevonden om op kamp te gaan, maar ik heb nog steeds geen leuke mensen ontmoet op school. En daarom keek ik er nu onwijs tegenop. Alle klassen van de opleiding Zorg & Welzijn gingen mee op kamp. Dat zijn een heleboel meiden bij elkaar. En ik kijk sowieso erg op tegen het grootste gedeelte van mijn schoolgenoten. We gingen naar de bossen in Duitsland en het kamp had echt twee kanten… We hebben veel gave dingen gedaan zoals een klimparcours en mountainbiken. Helaas was het complex waar we waren verschrikkelijk. Nu voel ik mezelf wel een beetje een klager maar het eten was niet lekker, het was mega koud en de sfeer was gewoon niet fijn. Veel van mijn schoolgenoten zijn onbeleefd tegen de leraren en ook gunnen ze elkaar het licht in de ogen niet. Ik heb niets met de meeste mensen van school. Ze zijn de hele dag bezig met hun mooie nagels en make-up en houden er niet van om te zweten of maar iets actiefs te doen. Tijdens het hele kamp waren we bezig en als ik een stuk sterker was geweest, had ik het helemaal fantastisch gevonden. Nog steeds vond ik alles heel erg leuk, maar ik maakte het mezelf niet makkelijker. Ik heb veel te veel bewogen en het lukte me ook niet om goed te eten Aan het einde van het kamp was ik ontzettend moe en gesloopt. Mijn lichaam deed pijn waardoor zelfs lopen niet meer ging. Doordat ik zo moe was, waren mijn emoties ook erg heftig en het hele kamp heb ik veel gehuild. Ik was zo blij toen we weer naar huis gingen. In de bus naar huis verheugde ik me er op om een hele dag te kunnen uitrusten. Thuis viel ik bijna direct in slaap en werd pas 12 uur later wakker. Helaas vond het duiveltje op mijn schouder dat dit weer genoeg was en zo ben ik de dag erna gelijk weer gaan bewegen. Hierdoor gaf mij lichaam het afgelopen weekend aan dat het nu echt genoeg is. Mijn vuurtje is even opgebrand en vandaag ben ik dus ook niet naar school gegaan. Alles wat ik doe is teveel en toch moet ik steeds maar weer opstaan. Al is het alleen maar om even naar mijn kamer te lopen. Alleen maar even de trap op en af… Omdat ik alleen thuis ben, en niemand me dus in de gaten houdt, is het allemaal nog erger. Dus moet ik streng zijn voor mezelf, ik moet mezelf iedere keer terugroepen naar de bank. Maar ik kan me gewoon niet concentreren op de film die ik probeer te kijken. De hele tijd vliegen de gedachten door mijn hoofd; over wat ik vandaag moet eten, over het getal op de weegschaal en wat ik kan doen om toch wat calorieën te verbranden, zonder dat het me teveel energie kost.

Lees meer »

#14 Dagboek: Dit is wat ik wil doen wanneer ik ben hersteld! Mijn motivatie.

31 augustus 2011, woensdag Op de eerste schooldag van dit schooljaar zag ik mijn klas voor de eerste keer. Gelukkig was de eerste indruk best positief. Wel had ik gelijk door dat een aantal meiden in mijn klas niet echte vriendinnen zullen worden. De tweede dag had ik een gesprek met mijn mentrix. Tijdens dit gesprek besloot ik haar te vertellen over mijn eetstoornis en dat ik het graag aan de klas wil vertellen. Maar dan wel op een manier dat er de minste kans is dat er geroddeld gaat worden in de wandelgangen. We besloten dat ik een PowerPoint zou maken, waarin ik laat zien wat Anorexia precies is. Mijn belangrijkste boodschap is: ‘een eetstoornis gaat niet over eten.’ En dat wil ik graag proberen duidelijk te maken. Want op het moment eet ik, en veel ook. In de pauzes gaan ze dit zien en daardoor lijkt het alsof het prima met me gaat.  Ik hoop dat ik ze kan uitleggen wat een eetstoornis doet en dat het op een aantal punten hetzelfde werkt als met een verslaving. Vandaag was het zover en heb ik mijn PowerPoint voor de klas gehouden. Het is lastig om te begrijpen wat deze ziekte precies is, en dus heb ik goed nagedacht over wat ik precies wilde vertellen in het half uurtje dat was uitgetrokken voor de PowerPoint. Natuurlijk was ik zenuwachtig! Ik had het nog aan niemand uit de klas verteld. En toen onze mentrix mij tijdens de Nederlands les naar voren riep, keek iedereen met een schuin hoofd mijn kant op. Voordat ik opstond moest ik eerst even diep in- en uit ademen en dat moest ik nog een keer doen voordat ik begon met praten. Het spreken voor de klas ging stukken beter dan ik had verwacht, ook al vond ik het best lastig om alles te vertellen wat er in de PowerPoint stond. Er zijn zoveel dingen die komen kijken bij Anorexia. En het is ook niet het leukst onderwerp om over te hebben. Ik ben eerlijk geweest; door niet of veel te weinig eten, raak je ondervoed. En dat kan behoorlijke consequenties hebben voor je lichaam. Zoals dat je haar uitvalt, je botten broos worden en dat je blijvende schade kan krijgen aan je organen. Daardoor kan je dan bijvoorbeeld onvruchtbaar worden. Veel meiden reageerden best geschrokken over de gevolgen. Toen bedacht ik me dat ik dit allemaal ook niet wist toen ik een jaar geleden begon met afvallen. Misschien had ik me dan wel twee keer nagedacht voordat ik begon met afvallen.Ook heb ik het kort gehad over het mentale gedeelte, want het is nog altijd een psychische ziekte. Dit vond ik een stuk moeilijker om uit te leggen. Voor mezelf klinkt het zo logisch: het engeltje op mijn linkerschouder en het duiveltje op mijn rechterschouder. De tweestrijd die ik iedere dag, iedere minuut heb, dat als ik in de spiegel kijk, mijn spiegelbeeld iets anders zegt dan de realiteit, dat ik me zorgen maak over hoeveel calorieën er ergens in zitten en wat ik nog van mezelf mag eten die dag. En dat terwijl mijn klasgenoten bezig zijn met jongens en hun make-up. Toen ik klaar was met vertellen reageerde iedereen heel verbaasd over het feit dat ik zo vecht tegen de eerstoornis. Ze vinden me allemaal wel erg dun, maar ze zagen me wel gewoon eten in de pauzes. Doel geslaagd!

Lees meer »

#13 Dagboek: Back to school

18 augustus 2011, donderdag De zomervakantie is bijna voorbij. Over drie dagen moet ik naar een nieuwe school, met een heleboel nieuwe kinderen, leerkrachten en andere vakken. Ik ga naar de derde van het VMBO en krijg daar vakken die meer op de praktijk gericht zijn, zoals zorg en welzijn. Dit vak krijg ik dan drie keer per week met een blok van vier uur achter elkaar. Ik weet nog niet helemaal wat het gaat inhouden, maar hopelijk is het beter dan alle theoretische vakken.Ik ben zenuwachtig, want de meeste kinderen uit mijn nieuwe klas ken ik niet. Wel weet ik dat er maar één jongen in mijn klas zit, en dat maakt me alleen maar nog nerveuzer. Zoveel meiden onder elkaar, dat kan nooit goed gaan… Het zou wel fijn zijn als ik met minimaal één iemand uit mijn klas een betere band ga krijgen. Gewoon één vriendin, is dat teveel gevraagd? Afgelopen weken denk ik veel na over wat ik wil doen. Ik kwam tot de conclusie dat ik graag opnieuw wil beginnen. Bijna niemand uit mijn nieuwe klas kent mij en ze weten dus ook niet van mijn eetstoornis. Laat dit alsjeblieft zo blijven! Ik ga weer meedoen met schoolgym, er is geen speciale zachte stoel meer voor mij en ik ben wie ik ben. Hopen dat het steeds beter met me blijft gaan en dat ik sterk genoeg ben om het allemaal vol te houden. Een paar meiden uit mijn klas ken ik van vorig jaar, zij weten natuurlijk wel van mijn eetstoornis. Maar ik heb ze de hele zomer niet gesproken en dus zijn ze het misschien wel vergeten. Hopen dat ze niet over mij gaan roddelen of erover beginnen tegen mij.Gelukkig was mijn zomervakantie nog best fijn. De vakantie op Kos hebben we goed afgesloten met een taartje. Het is me gelukt om ervan te kunnen genieten, ondanks dat er nog steeds een onwijze tweestrijd is in mijn hoofd. Toen we thuiskwamen moest ik natuurlijk gelijk wegen van mama, gelukkig was ik een klein beetje aangekomen. Helaas vond mama dat het niet genoeg was maar ik ben allang ‘blij’ dat ik niet ben afgevallen. Sinds een paar weken heb ik ook weer wat meer energie om me goed aan te kleden en wat make-up op te doen. Hierdoor gaat het me alleen maar nog steeds meer storen dat ik niet mag shoppen. Het aankomen gaat zo langzaam, dat het voorlopig ook niet gaat lukken om op het gewicht te komen dat ik met mama heb afgesproken. ik ben onzeker omdat ik in mijn oude, veel te grote, broeken loop en ik lig nachten wakker met gedachten over wat andere mensen ervan vinden. Hoe gaan de meiden op mijn nieuwe school straks reageren?  Wat moet ik zeggen als ze me vragen waarom ik altijd in dezelfde oude kleding loop? Misschien maak ik het allemaal erger dan het daadwerkelijk is en is het een excuus om zelfmedelijden te kunnen hebben. Ik heb er tenslotte zelf mee ingestemd dat ik geen nieuwe kleding mag kopen en het is wel een motivatie. “Gewoon doorzetten en niet zo miepen”,’ gaat er door mijn hoofd. Ik weet alleen niet of dit nou het engeltje op mijn linkerschouder of het duiveltje op mijn rechterschouder is. Soms vind ik mezelf een grote aansteller en bedenk ik me dat ik weer ‘gewoon’ normaal moet gaan eten en mijn leven weer oppakken. Maar zodra ik weer aan tafel moet, neemt  het duiveltje weer de overhand en kan ik niet meer goed nadenken. Ook wanneer er iets gebeurd waar ik geen controle over heb, krijg ik een error en ben ik gelijk een heel ander persoon. Soms kan ik langer dan een uur huilen over een stukje vlees dat ik niet wil eten omdat ik bang ben dat ik er dik van word. Het is logisch dat andere mensen mij niet begrijpen. Ik begrijp mezelf steeds vaker ook niet meer en dat raakt me onwijs. Het is alsof ik steeds verder weg raak van mezelf. Sinds een paar weken gaat het eten wel steeds een klein stukje beter maar het ergste zijn mijn gedachten en emoties. Alles voelt nog lang niet goed en in mijn hoofd wordt alles een steeds groter slagveld. Dit durf ik niet tegen mama en papa te vertellen, want ze zijn juist zo blij dat ik weet eet. We hebben de professionele hulp afgezegd, om we het met eerst met zijn allen gingen proberen. Maar het engeltje op mijn linkerschouder vertelt me dat het nu misschien wel echt tijd wordt om hulp in te schakelen. Ik weet nu dat ik een probleem heb en ik weet niet wat ik met al mijn gedachten en emoties aan moet. Helaas is het duiveltje veel te dominant en lukt het me niet om erover te praten met mama en papa. Het duiveltje vertelt me dat ik me aanstel en dat ik niet zo moet zeuren. Tegenwoordig ga ik iedere week mee als mama boodschappen gaat doen. Zo weet ik precies wat we iedere dag van de week eten. En ondanks dat het ook best wel gezellig is om met mama boodschappen te doen, is het erg vermoeiend. Maar toch moet ik mee van mezelf!In de zomervakantie was ik juist blij om even het huis uit te zijn, maar als ik straks weer naar school moet, worden de vrijdagen vast heel erg stressvol. Iedere vrijdag hopen dat mama nog geen boodschappen heeft gedaan als ik uit school kom. Dan snel alles uitrekenen en plannen qua calorieën. En natuurlijk moet ik ook de zware tassen tillen. Als we dan terug zijn, moet ik me snel omkleden en om naar te gaan dansen. Wat zou het lekker zijn om gewoon op de bank te kunnen ploffen, mijn energie te kunnen sparen voor het dansen en ´s avonds gewoon te zien wat de pot schaft. Mijn gedachten blijven overuren draaien en ik ben bang dat mensen mij raar gaan aankijken omdat ik mijn eetlijst ook gewoon op school moet eten. Vier boterhammen in de lunchpauze, en nog veel meer. Misschien moet ik op school toch maar vertellen over mijn eetstoornis. Of misschien alleen aan mijn klas. Ik moet er echt nog even goed over nadenken, want mijn gedachten veranderen op het moment iedere minuut…

Lees meer »

#11 Dagboek: Op vakantie naar Griekenland samen met mijn eetstoornis.

30 juli 2011, zaterdag Ja! Vandaag is het mijn 15e verjaardag. Ook is het de derde dag van de vakantie op Kos. Gelukkig had ik net op de valreep een passende bikini gevonden en ik heb ik ook al twee keer aan gehad!De dag voordat we weggingen was ik onwijs zenuwachtig omdat ik zoveel zin had in de vakantie. Ik voelde me onwijs sterk en had een afscheidsbrief geschreven voor de eetstoornis. Het is de bedoeling dat ik hem hier op Kos ga begraven, als symbool dat ik de eetstoornis niet meer nodig heb.Nu ben ik alleen bang dat dit veel te vroeg is en dat ik de eetstoornis nog teveel nodig heb. Mama en papa heb ik niks verteld over de brief en hij zit nog steeds veilig achterin mijn dagboek geplakt. Voordat we vertrokken moest ik me nog gewoon wegen en met mama heb ik afgesproken dat ik vanaf nu weer gewoon kijk naar de weegschaal. Hier ben ik klaar voor, maar ik heb niks verteld over het stiekeme wegen dat ik deed. Daar schaam ik me nog steeds voor, maar het voelt wel fijn dat ik nu niemand meer in de maling neem en dat de weegschaal niet meer verstopt is.

Lees meer »

Pictures say more than words... 

"If you can dream it,
      you can do it"