nancy van den berg

Yoga-retreat 
Hou de website in de gaten voor datums en programma 2023

Nieuwste blogs 

Eerlijk zijn tegen mezelf...

Afgelopen weken kwam ik ergens achter. Het lijkt erop dat ik mijn leven aardig op de rit heb. De tijd van mijn eetstoornis ligt ver achter me, ik heb een mooi leven opgebouwd en heb lieve mensen om mij heen. Toch voelde ik dat er iets niet helemaal lekker zit. Er hoefden maar kleine uitdagingen te zijn en ik viel weer terug in oude ‘slechte’ gewoonten. Niet dat ik mezelf ging uithongeren, maar ik kon mezelf wel behoorlijk down maken met veel gedachten als “ik ben niet goed genoeg”, “zie je nou wel, iemand anders kan dit veel beter dan ik.” En dingen als “kan ik niet gewoon de hele dag in bed blijven liggen en alle uitdagingen en mensen uit de weg gaan.”Dit is niet altijd zo. Er zijn echt momenten bij dat ik me (noem het) socialer voel. En dat ik zin heb om dingen te ondernemen, buiten mijn comfortzone te gaan en veel meer energie te hebben.Er hoeft alleen maar iets kleins (of groots) te gebeuren en ik krimp helemaal in elkaar. Dan merk ik dat ik me ga afzonderen, me heel erg moe voel en dat ik dingen als lesgeven echt niet meer durf. Waar dit vandaan kwam wist ik heel diep van binnen wel: oude ‘wonden’ die nog niet zijn geheeld. Hoe klein of groot ook, het voelt alsof ik verlatingsangst en bindingsangst heb. Vluchten is de makkelijkste optie, maar geeft me op het zelfde moment een knoop in mijn maag. Tot een lieve vrouw, oud collega en sinds kort ook een beetje mijn coach, me vertelde dat dit geen stoornissen zijn maar symptomen van de zogenaamde ‘fight or flight’. Misschien heb je hier ook wel eens van gehoord?Na mijn eetstoornis vond ik het erg moeilijk om nee te zeggen. Dit heeft geleid tot een burn-out, zelfs twee keer achter elkaar… De eerste keer vluchtte ik naar bet buitenland en ging vier maanden alleen op reis. En ook al was dit altijd al mijn droom geweest, het kwam me erg goed uit op dat moment. Het alleen reizen bracht me veel goeds, al liep ik zo nu en dan tegen een muur en kwam ik mezelf een beetje tegen. Bij thuiskomst was ik voldoende opgeladen om weer 1,5 jaar te werken. De tweede keer deed ik precies hetzelfde… Weer ging ik op reis, negen maanden deze keer. Er waren alleen twee dingen anders. Ik ontkende niet dat ik in een burn-out zat en wist voordat ik weg ging dus al kleine dingen te verbeteren. Maar mijn grootste verandering kwam toen ik tijdens deze reis mijn yoga teachter training deed in Thailand. Zoveel vragen werden eindelijk beantwoord. Het was een intensieve maand waar ik veel heb geleerd. Maar het belangrijkste wat ik besefte, was dat ik er nog lang niet ben. Eigenlijk begon mijn hele healing proces daar pas. Met ups en downs ging ik de goede richting op. Maar de grootste miscommunicatie met mezelf kwam, toen ik dacht dat ik overal een opleiding voor nodig had als ik iets interessant vond. En dat ik die opleiding dan ook gelijk maar moest gaan volgens. In plaats van dat ik een Yin yoga les ging doen, deed ik meteen mijn opleiding. In plaats van dat ik mij eerst ging verdiepen in Ayurveda, deed ik meteen een opleiding voor holistic woman coach.

Lees meer »

Korte terugblik op 2021. Vooruitkijken op 2022.

Deze blog heeft even op zich laten wachten… In mijn vorige blog vertelde ik je dat ik weer vaker zou gaan schrijven. Toen wist ik nog niet dat er weel veel dingen zouden gaan gebeuren waardoor ik andere prioriteiten kreeg. Zoals dat Chester erg ziek werd van een parasiet en dat ik, op dezelfde dag, een ongeluk kreeg met fietsen. Gelukkig gaat het nu weer heel erg goed met Chester en heb ik geen gekke dingen overgehouden aan die ongelukkige val. De laatste maand van 2021 was voor ons erg belangrijk. We hebben weer veel mogen leren;  van elkaar, met elkaar, over elkaar en ook over/van de omgeving. En toen leek het me een goed idee om eens terug te kijken op ‘mijn 2021’. Het is altijd fijn om weer even stil te staan bij de dingen die je hebt bereikt of los hebt kunnen laten. En daarom doe ik het dit jaar weer. We begonnen 2021 in ons nieuwe huisje. Op kerstavond 2020 zijn we daar gaan samenwonen en eigenlijk hadden we totaal geen idee wat 2021 ons zou brengen. We hadden geen echte doelen en plannen. We (en met ‘we’ bedoel ik natuurlijk mijn vriend Mike en ik) waren voornamelijk gefocust op onszelf. Wel had ik een onrustig gevoel. Ik was net begonnen met mijn eigen bedrijf en had niet heel veel klussen rond die tijd. Er kwam wel wat geld binnen, maar het is dat ik mijn lieve vriend naast me had staan, anders had ik het zeker niet gered. Gelukkig kwam er snel wat meer (tijdelijk) werk en daardoor was die onrust niet lang daarna verdwenen. In maart gingen Mike en ik mountainbiken op de Veluwe en we sliepen in een prachtige B&B, met hele lieve eigenaren. We hebben leuke gesprekken met hen gehad en voor we het wisten., bloeide er een prachtige samenwerking op. En zo gaf ik eind juni mijn aller eerste Yoga retreat in deze B&B. In april ontving ik een berichtje van mijn voormalige werkgever. Hij vroeg of ik zin had om een aantal vaste uren in de week voor hen te komen werken. Dit kwam als geroepen want mijn tijdelijke klussen werden helaas steeds minder. Er begon mij steeds iets meer duidelijk te worden: zodra een weg de juiste is voor jou, neem je vanzelf die afslag. Er staan voldoende bordjes op de weg die jou leiden. (lees: mensen die jou dingen aanbieden). Je hoeft er alleen maar op te vertrouwen dat je het juiste bordje volgt. Eind augustus was mijn tweede retreat, wat is dat toch fijn om te doen! En daarna was het tijd om even bij te komen. Mike en ik zijn met de auto naar Zwitserland en Italië gegaan. Met een uitklaptentje en onze fietsen achterin gingen we op pad. Natuurlijk hadden we een route gemaakt, we hadden maar twee weken. Maar we hoefden ons hier niet aan te houden omdat we niets geboekt hadden. En zo zijn we de zon achterna gegaan! Weer werd me iets duidelijk: de zon achterna gaan is heerlijk! Die controle en zekerheid is niet altijd fijn, en soms is het juist fijn om plannen op het laatste moment te veranderen. Onze vakantie was geweldig en we zijn heerlijk bijgekomen. Tijdens onze vakantie hebben we het vaak over onze dromen gehad. Sinds we elkaar kennen, weten we dat we ooit samen een hondje willen. En dan het liefst een Australische herder. Tijdens onze vakantie kwamen we een schat van een herder tegen en we zijn gaan nadenken… Want we hadden ook de droom om samen een grote reis te maken; Australië, Nieuw Zeeland en Azië. Maar zoals je weet, is dat tegenwoordig niet makkelijk. Ook gingen we steeds meer twijfelen over het feit dat je, als je reist, je steeds weer in een ander bed slaapt. Toen we dat bespraken zeiden we tegelijk ‘nee, toch maar liever niet’. En zo fantaseerden we verder, want na we die grote reis wilden we met een camper door Europa gaan reizen. En het liefst met een camper die we zelf naar ons zin konden inrichten. En… dan natuurlijk wel met een hond.

Lees meer »

Een soort 'nieuwe start'. Meet Aussie Chester!

Goed… Waar zal ik beginnen… Mijn laatste blog was op 2 juli 2021. Deze ging over mijn allereerste retreat-weekend. Wat was ik trots! Het tweede weekend, in augustus, was minstens zo mooi en het was een droom die uitkwam! Bijna direct na het tweede retreat-weekend zijn we op vakantie gegaan. Eindelijk! Mike en ik hadden er heel erg naar uitgekeken. We hebben gefietst door de bergen in Zwitserland, gehiked in de Dolomieten en heerlijk gegeten en rondgestruind in Venetië. En dat allemaal met ons uitklaptentje achterin de auto.We hebben zo erg genoten, we vergaten de tijd en konden helemaal opgaan in het moment! Wat ons misschien wel het meest is bijgebleven in de vakantie, zijn alle leuke honden die we tegenkwamen. Allebei droomden we al maanden over een specifiek ras: Australische herdershonden. En toen we in september een weekendje weg waren met mijn familie, konden we het niet meer tegenhouden… We zagen een prachtige pup lopen en nadat we een praatje hadden gemaakt met de eigenaar, wisten we het zeker! Het maakt niet uit als het nog even gaat duren maar vanaf nu gaan we op zoek naar een Aussie pup. Het liefst eentje die uit een warm nest komt en niet van een willekeurige fokker. Vraag me niet hoe we het hebben gedaan… De maandag na het weekendje weg openden we internet en in  bijna de eerste advertentie die we zagen, zagen we Chester. We waren allebei gelijk verliefd. Alsof het lot ons vertelde dat we er echt klaar voor zijn.

Lees meer »

Het aller eerste retreat weekend is een feit!

Recent luisterde ik naar een podcast waarin werd verteld dat, wanneer je van plan bent te schrijven, je het beste gelijk kunt beginnen. En als je niet weet wat je wilt schrijven, schrijf dat dan op: ik weet niet wat ik moet schrijven. Je merkt dat dan de rest vanzelf komt. En dat is nu precies bij mij van toepassing. Ik wil een blog schrijven over mijn allereerste Yoga-retreat. Een weekend waar ik, op een hele positieve manier, sprakeloos over ben. Want WAUW! wat heb ik genoten! Nadat het idee ontstond met de lieve eigenaren van de B&B waar de retreat plaatsvond, kwamen er veel mooie ideeën in mij op. Ik zag het gelijk voor me en voordat ik het wist stond het programma op papier. De samenwerking met de B&B ging ook heel vloeiend, en zo konden we eind maart beginnen met het maken van reclame. Wat we niet hadden verwacht, is dat het weekend binnen no-time was volgeboekt. WAUW! Oké… Things are getting real! Pas toen besefte ik me dat de retreat echt door zou gaan. Naarmate de tijd voorbij ging, kreeg ik het besef dat alles nu wel heel dichtbij kwam. En als klap op de vuurpijl lukte het me ook nog eens om een ademworkshop, gevolgd door een klankschalenbad te regelen met Nistal en Ilanit. (klik hier voor de website.) In november 2020 deed ik een ademworkshop bij Nistal en dit was voor mij een ‘life changing experience’. Tijdens deze ademworkshop kwam er van alles voorbij: trauma’s van vroeger, waardevolle mensen en de bevestiging dat ik het juiste pad aan het bewandelen ben. Voor mij was dit een zo een bijzondere belevenis, dat ik dit andere mensen ook wil laten ervaren. Daarom dook ik na de workshop achter mijn computer om Nistal te mailen. Hierdoor ontstond een heel fijn contact. Toen nog niet wetende dat ik op korte termijn een eigen Yoga-retreat zou organiseren. Terug naar de retreatOp vrijdag 25 juni kwamen de gasten van mijn retreat rond 16.00 uur aan bij de prachtige locatie op de Veluwe. We begonnen het weekend met een gezellige borrel. Omdat we hadden afgesproken er een weekend van te maken waar ook genoten mag worden van heerlijk eten en drinken, trokken we een fles bubbels open om het weekend in te luiden. En bij een borrel horen natuurlijk ook heerlijke (vegetarische) hapjes. De eerste dag sloten we af met een Yin-les, waarbij ik iedereen ook een korte hoofdmassage gaf. Dit wilde ik graag doen, omdat ik van mening ben dat mensen zich sneller op hun gemak voelen als er aanrakingen/massages zijn. Een vorm van overgeven een vertrouwen. Die nacht sliepen we allemaal heerlijk in onze fantastisch luxe bedden.Doordat we met een klein gezelschap waren, konden we flexibel zijn en we spraken met elkaar af dat degenen die dat wilden, de volgende ochtend om  7.45 uur bij elkaar zouden komen voor een meditatie. Na de meditatie volgde dan om 8.15 uur Hatha Yoga.Omdat het zulk fantastische weer was, konden we dit gelukkig buiten doen. Met uitzicht over een prachtig landschap waar paarden stonden die de sfeer nog relaxter maakten. Na de les werden we verrast met een overheerlijk ontbijt op het terras. Zuurdesembroodjes, een eitje, zelfgemaakte Granola, verse jus, kaas uit de omgeving en huisgemaakte bananenbrood… Het was ver boven mijn verwachtingen en dit alles nog steeds met het prachtige uitzicht over het rustgevende landschap. Tijdens het ontbijt spraken we met elkaar af hoe laat we zouden vertrekken voor de wandeling. En toen iedereen was opgefrist, vertrokken we de bossen in. Na iets meer dan vijf kilometer hebben we gepicknickt bij een klein vennetje aan de rand van de duinen en daarna zijn we via een andere route terug gewandeld.Voldaan kwamen we terug bij de B&B, waar we genoeg tijd hadden om te relaxen, zodat we met nieuwe energie aan het luxe (vegetarische) driegangen diner konden verschijnen. Het diner was echt fantastisch geregeld en heerlijk! We sloten de zaterdag af met een rustige Yin les (gelukkig ook buiten). Zondag was voor mij een dag waar ik erg naar uit had gekeken. We begonnen, weer heerlijk in de buitenlucht, met een meditatie, gevolgd door een Vinyasa flow. Door het kleine aantal gasten, kon ik goed inspelen op het niveau van iedereen.  Daardoor is het voor iedereen, van beginner tot iets meer gevorderd, een leuke les. De tafel voor het ontbijt was, net als zaterdag, rijkelijk gedekt. Het  bananenbrood was vandaag vervangen door huisgemaakte carrot cake met mascarpone en we hebben opnieuw gesmuld van al het lekkers.

Lees meer »

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'.

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'. Deze zin gaat heel vaak door mijn hoofd. Soms lukt het me helaas niet om ernaar te luisteren, maar ook ik leer van iedere situatie...Ons hele leven is een soort van bergetappe en juist op momenten waarvan je denkt alles op een rijtje te hebben, kan het onverwachts toch weer goed ‘fout’ gaan. Gedachten als “Heb ik dát weer” en “waarom kan ik niet net zoveel aan als andere mensen?” gaan vaak door mijn hoofd. Want “zoveel deed ik toch allemaal niet?” En “ik neem toch rust” en “ik doe toch leuke dingen?” En ook “ik mediteer en sport toch iedere dag?”

Lees meer »

Yoga retreat op de Veluwe… en heerlijk wandelen.

Onthaasten tijdens een 3-daags verblijf op de Veluwe. Voor beginnende of net al ervaren Yoga beoefenaars; een niets moet alles mag weekend in een luxe B&B in Lunteren. Aankomst vrijdag vanaf 16.00 uur, vertrek zondag rond 15.00 uur. De Yoga sessie en meditaties worden geleid door mij!Je verblijft in de Boutique B&B De Gouden Wilg ligt aan de rand van de bossen met het Wekeromse Zand op loopafstand. Een fijne plek om tot rust te komen, met luxe kamers, met elk eigen sanitair. klik hier voor de website. Als één van de eerste gasten verbleven mijn vriend en ik in De Gouden Wilg. Zo ontstond het idee om samen een Yoga-weekend te organiseren. Nadat ik afgelopen oktober mijn eigen bedrijf ben begonnen en de ene na de andere opleiding afrond op Yoga gebied, is dit een droom die uitkomt!Tijdens dit weekend zal ik veel van mijn kennis rondom Yoga maar ook rondom leefstijl met jullie delen. Yoga betekent niet alleen maar poses beoefenen, het gaat veel verder. Yoga betekend verlichting, lichamelijk en geestelijk. Tijdens dit weekend zorgen we ervoor dat je voldoende tot rust gaat komen.

Lees meer »

Nieuwste dagboekverhalen 

#10 Dagboek: Op scoutingkamp en naar de Mac Donalds. Een zomer vol uitdagingen.

18 juli 2011, maandag De zomervakantie is twee weken geleden begonnen en dat was een hele opluchting. Ondanks dat het lijkt alsof het herfst is, doet het vrij zijn van school me erg goed. In de eerste week van de zomervakantie ben ik op scoutingkamp geweest, wat onwijs gezellig was. Helaas heb ik wel veel  gepiekerd over het eten en aankomen. En daarbij hadden we natuurlijk een heel ander ritme dan thuis. Het was echt heel erg moeilijk en iedere dag was een nog grotere strijd dan ‘normaal’. Ik heb geprobeerd het zo min mogelijk te laten merken tegenover de leiding en de andere meiden. En ik denk dat het best goed gelukt is. Het weer was de hele week niet al te best en we sliepen in tenten. Daarom heb ik het heel koud gehad en kon ik niet aan alle activiteiten meedoen. Soms was ik gewoon te moe en had ik geen kracht meer. De hele week heb ik mezelf gek zitten maken met het idee dat ik veel was afgevallen. Toen ik me na het kamp moest wegen, bleek dit niet zo te zijn en was ik zelfs een klein beetje aangekomen. Ergens was ik trots en opgelucht maar ik besefte me ook dat dit heel gek is. Ik heb de hele week sowieso veel te weinig gegeten en we zijn heel erg actief geweest. Iedere dag deden we spellen waarbij we veel moesten rennen, we hebben veel gelopen en eigenlijk hebben we bijna geen moment stil gezeten. Gelijk kreeg ik stress omdat ik dus zelfs aankom terwijl ik mezelf uithonger en uitput. Hier probeerde ik niet teveel aan te denken, want het bracht me wel weer een stukje verder naar mijn doel (mijn ouders doel). Mama was tevreden, maar zelf was ik de draad even helemaal kwijt. Hier heb ik natuurlijk niks over gezegd, want dat moet ik ook vertellen dat ik niet goed voor mezelf heb gezorgd tijdens het kamp. Ik liet alles voor wat het was en ging verder met mijn zomervakantie. Afgelopen zondag moest ik me weer wegen en toen bleek ik veel afgevallen te zijn. Die had ik niet zien aankomen! Nu weeg ik opeens minder dan voor ik op kamp ging. Ik ben nu helemaal in de war! Afgelopen week at ik een stuk beter dan tijdens kamp en ik heb veel minder bewogen. Ook had ik na het kamp eerst drie dagen nodig om bij te komen. Misschien stond mijn lichaam tijdens het kamp in ‘overlevingsstand’ en deed die rust mij heel goed? Daar heb ik namelijk wel eens over gehoord.Nog steeds weeg ik mezelf met mijn handen voor mijn ogen. Mama kijkt naar het getal en ze houdt het bij. Mama verstopt nog steeds iedere keer de weegschaal wanneer ik de kamer uit ben. Maar wat mama niet weet is dat ik hem een tijdje geleden gevonden heb. Ik werd onwijs gestrest omdat ik mijn gewicht niet wist. Toen ben ik gaan zoeken en eigenlijk had ik hem best snel weer gevonden. Nu weeg ik mezelf dus stiekem wanneer mama en papa er niet zijn en eigenlijk voel ik me hier heel slecht over! Wat fout is dit! Ik schaam me ervoor en toch kan ik niet stoppen met mezelf wegen. Misschien moet ik maar tegen mama zeggen dat ik er weer klaar voor ben om te kijken tijdens het weegmoment op de zondag. Ik hou iedereen nog steeds voor de gek en nog steeds lieg ik over veel teveel dingen. Terwijl we juist hadden afgesproken om eerlijk te zijn tegen elkaar.

Lees meer »

#9 Dagboek: Geen sportdag op school voor mij...

8 juni 2011 Woensdag Afgelopen 4 weken bleef mijn gewicht hangen op een gewicht en ik merkte dat mama en papa hier een beetje hun twijfels bij kregen. Gelukkig was ik afgelopen zondag toch weer iets aangekomen en dit was de eerste keer dat het een opluchting was. Ik ben zo hard aan het vechten, eet onwijs veel, ook als ik echt geen honger meer heb en iedere keer verhoog ik mijn eetlijst uit mezelf. Doordat ik nu eindelijk weer wat ben aangekomen, heb ik weer wat vertrouwen gewonnen bij papa en mama.Mama vertelde me zelfs dat ik boven het gewicht zat waarbij we hadden afgesproken dat ze het me zou laten weten. Dit was toch wel even schrikken. Toch ineens alweer best wat aangekomen en ondanks dat ik mijn botten nog steeds voel wanneer ik zit op een stoel, iets in mij verteld me dat het wel weer genoeg is zo. Mijn depressie gedachten schommelen en sinds ik wat kilo´s ben aangekomen lijken ze alleen maar erger te worden. Alsof ik weer steeds meer emoties voel en ik weet niet wat ik hiermee moet. Ondanks dat alles heel langzaam gaat, ben ik nooit klaar voor het moment dat ik ben aangekomen en dat wegen blijft iedere keer een lastig moment.Sinds kort ben ik er wel achter dat het me goed doet om iets leuks te gaan doen na het weegmoment op de zondag. Het helpt me om de dag door te komen en zo min mogelijk na te denken over het eten, de weegschaal en al die getallen. Nu voel ik me lang niet altijd goed genoeg om daadwerkelijk iets te gaan doen. Vaak ben ik veel te moe en is mijn energie op. Soms lukt het me om zelf iets te ondernemen en vriendinnen een berichtje te sturen maar ook hun kunnen niet ieder weekend en het blijft dus altijd  afwachten hoe de dag loopt. Nog te vaak breng ik mijn zondag door op mijn kamer, met veel te veel gedachten en huilbuien. Op het moment vraag ik mezelf af of ik wil herstellen voor mezelf, of omdat andere mensen dit van mij verwachten. Ik weet niet of mijn eigen wil groot genoeg is om sterk te blijven en alle stappen haar herstel te doorstaan.Afgelopen week hadden we sportdag op school en dit was gezellig, maar tegelijkertijd ook heel confronterend. Ik denk dat ik 1 van de weinige ben die ieder jaar onwijs genoot van de sportdag op school, maar dit jaar mocht ik niet meedoen. Ik heb leraren geholpen bij verschillende activiteiten en kon mezelf zo toch nuttig maken. Hierdoor had ik er vrede mee en lukte het me om rustig te blijven. Ik kon toch tussen de gezelligheid zijn en hoefde niet, net als met schoolgym alleen in een lokaal te zitten, wachtend tot de tijd voorbij is. Langs de zijlijn heb ik toch een beetje kunnen genieten van deze dag. Ik denk dat dit ook kwam doordat ik voelde dat mijn lichaam moe is en het niet gaat trekken om de hele dag activiteiten te doen. Een paar maanden geleden had ik hier niet naar geluisterd, maar nu durf ik me soms over te geven aan de moeheid. Het voelt een beetje verkeerd op het begin, maar toch denk ik dat dit een goede stap is. Alsnog was ik helemaal kapot aan het einde van de sportdag, dus het is goed geweest zo. Ik werd niet jaloers op de meiden van mijn klas toen ik naar hen zat te kijken tijdens het sporten en ik kon gezellig blijven. Van te voren keek ik erg op tegen deze dag, maar het is allemaal goed gegaan. Het lukt me om mijn tussendoortjes steeds wat groter te maken en steeds vaker voel ik me iets beter. Het lijkt erop alsof het leven een mini beetje terug begint te komen, ook al denk ik dat ik nooit meer de oude Nancy zal worden, wat ik ook nooit meer zou willen! Volgens mij is het goed dat ik aan het veranderen ben en ik denk dat mijn eetstoornis mij verder gaat brengen dan ik ooit bent geweest. Ik krijg veel reacties van mensen om me heen die zeggen dat ik veranderd ben en dit heeft me doen nadenken. Hoe gek het ook is, ik voel zelf ook dat ik helemaal veranderd ben, maar dan wel op een positieve manier. Alsof ik dichterbij mezelf sta. Een tijd geleden was ik altijd onder de mensen en verveelde me vaak. Nu doe ik niets liever dan mijn tekenboek of dagboek erbij pakken en ik vind het fijn om alleen te zijn. Het creatief bezig zijn werkt als een soort therapie voor mij en het maakt me rustig. Als nog kost het me veel energie en ik moet dus vaak een pauze nemen tussendoor, maar ik ben blij dat ik mezelf weer wat meer tijd gun om gewoon te gaan zitten. Soms, tijdens het tekenen ben ik ineens een uur verder. Na dat uur besef ik me dat ik gewoon het hele uur niet aan eten heb gedacht en mijn gedachten dus echt even rustig zijn geweest. Nu hoop ik alleen nog dat ik mijn gedachten snel kan uit zetten voor het slapen, want dit is nog iedere avond en nacht een hele strijd…Wil je op de hoogte blijven van al mijn dagboekverhalen en blogs?Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en ik stuur jou 1 keer per week een update.

Lees meer »

#8 Dagboek: beïnvloed door gevoelens van iemand anders.

25 mei 2011, woensdagAfgelopen weken voelde ik me op zich prima. Wel gebeuren er vaak dingen waardoor het verleidelijk is om minder te gaan eten. Iedere dag zit vol ups en downs maar heel langzaam ga ik iedere keer een klein beetje meer de goede kant op. Mijn gewicht gaat echt onwijs langzaam omhoog, want mama heeft me nog steeds niet verteld dat ik op het gewicht zit wat we hadden afgesproken. En dat is maar een paar kilo meer dan waarmee ik ben gestart.Ik maak me er niet eens zo heel erg druk om, want ik vind het nog steeds moeilijk om zwaarder te worden. Waar ik me meer zorgen om maak is dat ik geen passende bikini kan vinden voor de vakantie over twee maanden. Eigenlijk weet ik ook niet zo goed of ik wel in bikini wil en of het überhaupt een leuke vakantie gaat worden. Alles is inclusief en het eten gaat allemaal zo anders zijn dan thuis. De vakantie is dan wel pas over twee maanden, maar daarom ga ik wel iedere keer in de fout. Ik denk dat ik tijd genoeg heb, maar de afgelopen 5 maanden zijn ook als een sneltrein voorbij gegaan en zelf ben ik stil blijven staan. Mama heeft zelfs gezegd ik even geen nieuwe kleding meer mag kopen omdat het zonde zou zijn als die binnenkort niet meer pas. Hier heb ik mee ingestemd, want het is eigenlijk wel een goed doel en geeft me motivatie om te blijven eten. Maar ergens word ik er ook heel verdrietig van. Mijn kleding is op dit moment allemaal veel te groot en doordat ik het afgelopen jaar ook al weinig nieuwe kleren heb gekocht, is alles wat ik nu heb minimaal een jaar oud. Maar op het moment ben ik liever verdrietig omdat ik geen leuke kleding heb, dan dat ik me kut voel omdat ik moet eten. Ook dit gevoel is iedere keer weer anders, ik weet nog steeds niet wat ik precies wil en er blijft een strijd in mijn hoofd. Afgelopen weekend heb ik samen met mijn zus en mama een appeltaart gebakken. Ondanks dat het onwijs spannend was, heb ik toch een klein stukje genomen. Een paar maanden geleden had ik niet eens gedurfd om een klein hapje te proeven, dus dit was een hele stap. Ik denk dat het ook hielp dat het gezellig was, want dan is eten meestal toch al een stukje makkelijker. Mama vertelde dat ze trots op me is, maar na het eten van dat stukje appeltaart voelde ik me weer zo ontzettend rot! Misschien was ik er toch nog niet helemaal klaar voor want mijn hoofd was, ondanks dat ik wel moest bekennen dat de taart lekker was, één grote chaos na de appeltaart. Het enige waar ik nog aan kon denken, was hoe ik zo snel mogelijk deze taart weer kon verbranden door middel van bewegen en compenseren. En dat heb ik dan ook gedaan… De rest van de dag heb ik sowieso minder gegeten dan zou moeten volgens mijn eetlijst, maar die appeltaart zorgde ervoor dat mijn hele motivatie weg was. Het zat gewoon de hele dag in de weg in mijn buik, ik kreeg er onwijze buikpijn van en voelde me vet en vies. Ik weet dat ik verkeerd bezig ben als ik ga compenseren, maar op het moment lijkt het alsof ik niks anders kan. Doordat ik de appeltaart compenseer, is het makkelijker om de dag erna mijn eetlijst weer ´normaal´ op te pakken. En daardoor kan ik ook rustiger slapen. Op korte termijn geeft het me rust maar zodra de weegschaal weer aangeeft dat ik nog steeds niet genoeg ben aangekomen, besef ik me heel goed dat ik mezelf in de maling neem. Er zijn een heleboel producten die ik niet wil eten, omdat ik denk dat ik er dik van word. Appeltaart staat nu ook op dat lijstje, omdat ik me er zo slecht bij voelde. Maar ik denk dat ik het over een tijdje nog wel eens wil proberen, want appeltaart is toch wel lekker en het was mijn eigen keuze om het te proberen.

Lees meer »

#7-02 Dagboek: En nu is het genoeg geweest!

Lees hier het eerste deel van dit dagboekverhaalSamen met papa en mama heb ik besloten om niet te wachten tot er plek is in de kliniek, tot nu toe gaat het best goed. We doen het met z’n drieën. Papa en mama helpen me waar ze kunnen. Het is niet dat ik me goed voel, maar ik eet. Ik weet dat als ik het verpest, er direct weer contact opgenomen word met de kliniek. Maar gelukkig is dat tot nu toe niet nodig geweest. Ook al gaat dit zeker niet de snelste manier zijn, ik ben heel blij dat papa en mama hebben gezegd dat ik het zelf mag gaan proberen. In de negen weken dat ik nu bezig ben, heb ik behoorlijk vaak kleine terugvallen gehad. Dan had ik huilbuien, paniekaanvallen en had ik een gevoel van onmacht. De angsten blijven aanhouden maar ik probeer door te zetten en weer wat vertrouwen te winnen bij mama en papa.

Lees meer »

#7-01 dagboek: En nu is het genoeg geweest!

24 april 2011, dinsdag Opeens zijn er drie maanden voorbij en ik denk dat ik eindelijk op het goede pad ben gestapt. Helaas moesten er daarvoor eerst wel veel dingen gebeuren. Ik bleef maar afvallen, smoesjes bedenken en bewegen. Het lukte me gewoon niet meer om te eten en ik raakte alle controle kwijt over mijn lichaam. Met mama ben ik voor de tweede keer naar de dokter geweest en we kregen een verwijzing mee voor de kliniek. Wat we niet zagen aankomen was dat de kliniek vol zit en dat we op een wachtlijst kwamen te staan. Het kon nog wel twee maanden duren voordat ik opgenomen zou worden. Ondertussen ging het heel slecht met me en ik was helemaal op. Ook was ik bezorgd, want dit kon ik toch nooit nog twee maanden volhouden?Gelukkig kregen mama en papa het voor elkaar dat er al wat dingen ik actie kwamen. Zo kreeg ik alvast verschillende onderzoeken om te kijken hoe mijn lichaam functioneert. Ook moesten we een heleboel vragenlijsten invullen en dit was erg confronterend, want bij iedere vraag realiseerde ik me weer dat mijn antwoord niet gezond is.Tijdens het bloedprikken ging het helemaal mis. Ik viel flauw! In de afgelopen maanden ben ik wel vaker flauwgevallen, maar dit keer was het zo intens. Ik zag hoe mijn lichaam stopte met bloed geven en ik voelde me zo gek. Ik kan het niet beschrijven, het was alsof mijn hart stopte met kloppen en ik langzaam wegviel. Alsof ik buiten mijn lichaam stond.

Lees meer »

#6 Dagboek: Ik laat alles gebeuren en geef me over.

4 februari 2011, vrijdag Afgelopen vrijdag zijn mama en papa samen op vakantie gegaan voor tien dagen. En hoe erg ik ze dit ook gun natuurlijk, afgelopen week was echt een hel voor mij. Het is zo gek, ik vind het onwijs vervelend dat mama en papa zich iedere keer bemoeien met mij en meekijken op mijn bord, maar ik kan het ook niet alleen. Al gelijk vanaf het moment dat ze weg waren, brak de paniek uit en lukte het me niet meer om te eten. Het voelde alsof mijn lichaam werd overgenomen door een vloek. Ik kreeg paniekaanvallen, moest huilen en ging mezelf knijpen. Totale onmacht! Zo erg dat ik op een gegeven moment helemaal op was en niks anders meer kon dan heel op bed liggen. Nu ben ik vier weken bezig met mijn eetlijst. Ik moet hem iedere week een klein beetje ophogen, maar tot op de dag van vandaag lukt het me niet om de hele lijst te volgen. Het is gewoon teveel en ik heb me er, ondanks dat mama voordat ze op vakantie gingen alles in huis had gehaald, niet aan gehouden. Iedere dag belde ik met mama en dan wist ze me wel weer rustig te krijgen, maar ik heb nog nooit zoveel gehuild als afgelopen week… De tranen bleven maar komen en ik voel me nu zo leeg. Op de dagen dat ik naar school moest, ging het eten ietsje beter omdat ik wat meer afleiding had. Bovendien houden ze me tegenwoordig op school ook in de gaten. Mijn brood weggooien is er niet meer bij. Mama zei dat het heel knap is, dat ik mijn lunch iedere ochtend heb klaargemaakt en heb opgegeten.  En toch voelt alles als falen. “Kom op, ik ben toch geen kleuter.” De hele dag zit ik te huilen over eten en ik kan het echt niet alleen. Ik heb hulp nodig.Afgelopen week kon ik me niet wegen omdat de weegschaal nog steeds verstopt is. Maar het is wel duidelijk dat ik nog meer ben afgevallen en ik ga alles laten gebeuren als mama en papa weer thuis zijn. Dit was mijn laatste kans en mama heeft al verteld dat we weer naar de dokter gaan. Misschien is het wel beter dat ik naar een kliniek ga en dat ze me hard gaan aanpakken. Het stemmetje in mijn hoofd is te sterk en ik krijg het zelf niet onder controle.Op het moment kan ik niks meer; de scouting hield ik niet meer vol en vandaag heb ik tijdens het dansen vooral aan de kant gestaan. Mijn hele lichaam doet pijn. Als ik me beweeg dan gaat dat allemaal in slow motion, Mijn kracht is helemaal weg.Zodra het licht uitgaat om te gaan slapen, lig ik uren naar het plafond te staren en maken mijn gedachten overuren. Ook ben ik bang om niet meer wakker te worden en daarom slaap ik nu al nachten niet meer. Soms val ik even in slaap, maar dan schrik ik al snel weer wakker omdat ik een nachtmerrie heb. Die nachtmerries gaan altijd over eten. Producten komen tot leven om mij te vertellen dat ik dik word, en wanneer ik het dan toch eet, gebeuren de vreselijkste dingen. Hoe het afloopt weet ik niet, omdat ik dan alweer, helemaal bezweet, wakker ben geschrokken. Toch blijf ik bewegen; met mijn voet wiebelen als ik zit, door de keuken dansen als ik wacht tot het water kookt voor de thee, staan en rondlopen door het huis als ik alleen thuis ben en na het avondeten dans ik en doe ik buikspieroefeningen in mijn kamer. Alles kost me heel veel energie, maar ik kan en mag er niet meer mee stoppen. Iedere dag moet ik mijn vaste patroon voltooien anders moet ik de dag erop nog meer doen. Nog meer bewegen en nog minder eten. Dit wordt dan mijn nieuwe vaste patroon en zo wordthet leven langzaam onmogelijk.

Lees meer »

Pictures say more than words... 

"If you can dream it,
      you can do it"