nancy van den berg

Yoga-retreat 
Hou de website in de gaten voor datums en programma 2023

Nieuwste blogs 

Hoe ik omga met Psoriasis

Misschien is het je opgevallen dat ik vorige week geen blog heb geplaatst? En er was afgelopen dinsdag ook geen dagboekverhaal. Daar was een ‘simpele’ reden voor: ik had gewoon even geen motivatie en energie. Mijn hoofd stond er niet naar. Het gaat (mentaal) heel erg goed met me en er gebeuren veel leuke dingen. Alleen heb ik, vooral in de winter, er soms ‘moeite’ mee om mijn energie te verdelen. Als kind zat mijn hoofdhuid vol met Psoriasis. Ook had ik kleine plekjes op mijn ellebogen, armen en knieën. Hier schaamde ik me erg voor en soms kon ik niet slapen van de jeuk en de pijn. Soms wilde en kon ik hierdoor niet meedoen met schoolgym. Na een aantal jaar dacht ik dat ik er zo goed als overheen was gegroeid. Op wat kleine plekjes na waar ik eigenlijk niet zoveel last van had. In april 2020 werd ik erg ziek. Koorts, keelpijn, pijn op mijn bosten alleen maar slapen… Het leek op Corona maar mijn huisarts vertelde me dat het een bijholteontsteking was. Tijdens het herstellen kreeg ik opeens heel veel en pijnlijke ontstoken wondjes over mijn hele lichaam en niet veel later zat ik helemaal onder met Psoriasis. Van mijn kruin tot aan mijn tenen. Omdat ik, door Corona, niet naar het ziekenhuis kon, heb ik er vier maanden veel last van gehad. Gelukkig werd het zomer en ik kwam er al gauw achter dat de zon het beste medicijn is tegen Psoriasis. In augustus was ik, eindelijk, bijna overal vanaf. Wel was ik bang dat het weer terug zou komen, maar hier probeerde ik niet teveel over na te denken, want dan gebeurt het juist. Helaas is deze angst toch werkelijkheid geworden. Op dit moment komt er langzaam een ‘terugval’ op gang. Nu probeer ik me dus zo rustig mogelijk te houden, zodat het hopelijk niet weer over mijn hele lichaam gaat verspreiden. Mezelf rustig houden is deze maand niet echt makkelijk, want er zijn een aantal ‘spanningen’. De leukste spanning is de verhuizing die voor de deur staat. Helaas moet er veel meer aan het huis gedaan worden dan we in eerste instantie dachten, maar we hopen tussen kerst en oud en nieuw over te zijn! Doordat ik mijn werk aan het opbouwen ben, heb ik heb geen vast ritme. Soms neem ik werk aan waar ik niet helemaal achtersta en wat daardoor uiteindelijk alleen maar nog vermoeiender is. Daar leer ik wel weer van en afgelopen week besloot ik dat ik alleen nog maar werk aanneem op drie gebieden: * Mijn eigen bedrijf (personal yoga en coaching)* Yogalessen op zzp-basis * (en zodra de Horeca weer open gaat) eventueel een paar uurtjes in een lunchroom. Dit zijn momenteel niet de makkelijkste gebieden om in te werken, maar ik wil niet weer in een burn-out terecht komen. En dus ga ik alleen nog dingen doen waar ik energie van krijg (in plaats van dat het me energie kost).  Door de kou doen mijn gewrichten (en hele lichaam) dit jaar meer pijn dan voorgaande jaren. Mijn energie is heel snel op en daardoor ben ik snel moe. Het trainen in de sportschool heb ik ingeruild voor Yoga en ik ga op zoek naar alternatieven voor sommige delen van mijn passies. Het gaat me goed af, hoe moeilijk het ook is om rust te nemen. Ik weet dat als ik niet naar mijn lichaam luister, het lichamelijk waarschijnlijk binnen een paar jaar nog ‘slechter’ gaat.Omdat ik deze ongemakken niemand toewens, zet ik graag een paar dingen op een rijtje die ik toepas voor mijn Psoriasis en gewrichtspijn (ik durf het nog geen reuma te noemen). Het is zo belangrijk om lief te zijn voor je lichaam, want je hebt er tenslotte maar één en je moet er je hele leven mee doen.* Voor de Psoriasis gebruik ik shampoo, douchegel, bodylotion met dode zeezout. Ook ga ik beginnen met het nemen van zoutbaden (in het nieuwe huis krijgen we gelukkig een bad :D ) Ik gebruik de lijn van Holland & Barrett .* Gember en Kurkuma werken ontstekingsremmend, wat goed is voor de gewrichten. Interessant artikel hierover. * Met magnesiumolie smeer ik mijn lichaam in. Het prikt korts heel erg op de Psoriasis, maar daarna jeukt het een stuk minder. Ook is magnesium goed voor de spieren en ik merk dat ik de dag erna minder vermoeid opsta. Ik slik geen magnesiumpillen omdat mijn darmen daar niet tegen kunnen. * Hot Yoga vind ik heel erg fijn om minimaal één keer per week te doen. De zaal waar de les in wordt gegeven is 38 graden. Dat doen mijn spieren en gewrichten heel erg goed.

Lees meer »

Een mooie terugblik op afgelopen half jaar.

Soms denk ik wel eens “waar moet ik deze keer nou weer over schrijven?” Toen ik net begon met het schrijven van blogs, werkte ik altijd twee weken vooruit en ik sprak met mezelf af dit te blijven doen. Maar nu ik deze blog schrijf is het dinsdagavond en aankomende donderdag ‘moet’ de blog online. Doordat mijn eigen bedrijf steeds meer vorm krijgt, ik wat meer klussen doe en ik een hele leuke nieuwe vriend heb, is het soms aardig ‘druk’ (vooral ik mijn hoofd). Ik heb een stuk minder tijd om te schrijven. Mijn eerste reactie was “Shitt! Ik moet echt tijd vinden om weer vooruit te gaan werken!” Maar toen besefte ik éé ding… Ik begon met het schrijven van blogs omdat ik thuis kwam te zitten en bezig wilde zijn. Het schrijven van blogs is niet mijn einddoel, het is een hulpmiddel om verder te komen en mijn dromen waar te maken. Op dit moment ben ik iets heel moois aan het opbouwen en mijn website is daar een hulpmiddel voor. En tijdens het schrijven van deze blog, was mijn concentratie ver te zoeken. Instagram, Facebook, Linked-in… Alle drie heb ik ze tussendoor wel een half uur open gehad. Dit is dan wel weer een mooi moment om even terug te blikken op wat oudere blogs van mij. Bijvoorbeeld deze, over motivatie. Want ook voor mezelf  is het belangrijk dat ik bedenk waar ik het nou eigenlijk allemaal voor doe. Het was echt heel erg leuk om mijn eerdere blogs weer eens te lezen. Zoals deze, mijn eerste blog.Het besef hoeveel er tussen 24 mei 2020 en vandaag (positief) is veranderd, geeft me een heel goed gevoel. Die dag durfde ik nog niet eens te dromen van alles wat er is gebeurd en nu gaande is. Of deze, over hoe druk we allemaal zijn tegenwoordig.Want tja.. Ik vertel jullie net dat ik zo ‘druk’ ben. Maar nog geen tien regels daarna zeg ik dat ik bij elkaar 1,5 uur op social media zat te scrollen… Wat ik stiekem wel heel leuk vind, is dat ik onwijs trots ben als ik mijn blogs teruglees. Soms denk ik “goh, heb ik dit echt geschreven? Wat klink ik wijs, hé…” :P Mijn doel is om blogs te blijven schrijven, want het is ontzettend leuk om te doen. Ook mijn dagboekverhaal is nog lang niet af. Het zal alleen waarschijnlijk minder vaak zijn, want het lukt het me misschien niet altijd om mijn dagboekverhaal op dinsdag en een blog op donderdag te posten. Zelf vind ik dit prima, omdat ik weet wat voor mooie andere dromen er voor in de plaats komen. Ik heb mezelf geleerd om mild voor mezelf te zijn, mooie dingen die gebeuren wil ik vieren. Hierdoor heb ik de laatste weken regelmatig een biertje of wijntje open getrokken. Hoe klein de mijnpalen ook zijn, er moet op geproost worden. Ontspanning is net zo belangrijk als inspanning en ik weet dat full-time aan het werk zijn niet bij mij past. Mijn keuze is daarom simpel: ik zet mezelf op nummer 1 en blogs/dagboekjes posten is geen moeten maar een mogen. Dit doe ik dus op de momenten dat ik het wil en dat het me lukt. Werkstress heb ik, ondanks dat ik pas 24 jaar ben, al genoeg gehad en dat wil ik mezelf nooit meer aandoen. Ook al zou ik daardoor misschien meer succes hebben en meer geld verdienen. Als ik nog veel meer tijd en energie in mijn eigen bedrijf stort, weet ik dat me dat niet gelukkig gaat maken. Ik werk omdat ik het leuk vind en niet om rijk te worden. Laat dit je inspireren.Besef dat dichtbij jezelf staan het belangrijkste is. Laat dit jou motiveren om te doen wat jij leuk vindt Denk eens na over waar jij gelukkig van wordt.Wil je op de hoogte blijven van al mijn dagboekverhalen en blogs?Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en ik stuur jou 1 keer per week een update.

Lees meer »

Mijn ervaring na de ademworkshop van Arno ten Veen.

Op 31 oktober 2020 heb ik meegedaan aan een workshop ‘ademhaling’ die werd gegeven door Arno ten Veen. Iedere keer zeg ik tegen mezelf dat ik meer workshops en trainingen wil volgen, om te blijven ontwikkelen. En iedere keer deed ik het dan toch niet omdat het geld, tijd en energie kost. Maar nu wist ik dat ik uit mijn comfortzone moest stappen, want deze workshop trok me heel erg aan. Tijdens mijn Yoga opleiding in Thailand, nu alweer anderhalf jaar geleden, hoorde ik voor het eerst over Pranayma’s: ademhalingstechnieken. Nog nooit eerder had ik mij beseft hoe belangrijk een goede ademhaling voor de mens is. Jarenlang heb ik paniekaanvallen gehad. Mijn ademhaling zat altijd alleen maar in mijn borst en zonder dat ik het door had, zorgde dit ervoor dat mijn stress alleen maar erger en erger werd. Tijdens de opleiding kwam ik erachter wat een goede ademhaling allemaal met je doet. Bewust ademen, je longinhoud vergroten, doorademen en je ademhaling verdiepen Er kwam een hoop in mij los tijdens de workshop. Ik ben erg gevoelig voor de energie en aanwezigheid van andere mensen. De workshop duurde drie uur. Na anderhalf uur was er een pauze en we waren met ongeveer tien personen.

Lees meer »

Interview met Arno ten Veen over de ademhaling.

Een paar weken geleden, op 31 oktober 2020 deed ik een ademworkshop van Arno ten Veen. Het inspireerde me onwijs en daarom heb ik hem gevraagd of hij een klein stukje wilde schrijven over de workshop. Het is een onwijs mooi interview geworden waar ikzelf onwijs trots op ben! Veel lees plezier!- Tijdens de workshop hebben we verschillende oefeningen gedaan. De eerste oefening kwam uit de Kundalini Yoga. Tijdens mijn Yoga opleiding in 2019 had ik mijn eerste ervaring met deze techniek en dit was ‘life changing’ voor mij. Kan jij misschien iets meer vertellen over deze oefening en het doel ervan?

Lees meer »

Persoonlijke update: Hoe gaat het met mijn dromen werkelijkheid maken?

Laat ik beginnen met de grootste lessen die ik dit jaar heb geleerd: - Laat de controle los. Plannen op lange termijn heeft geen zin. - Doe het gewoon. Ga ervoor en je wordt vanzelf meegenomen in de flow van het leven. - Speel in op de situatie. Zie het leven als een spel en neem niks te serieus. - Liefde is het belangrijkste in de wereld. Ik herinner me nog heel goed hoe ik me voelde toen we in maart te horen kregen dat we drie weken niet naar het werk mochten. Ik had een video-call met een collega en ik vertelde hem dat ik drie hele weken wel erg lang vond. Drie weken geen lessen geven, het voelde als een straf! En natuurlijk was daar weer de angst.Mijn collega vertelde me dat die drie weken zo voorbij zouden zijn en dat ik gebruik moest maken van de situatie om mezelf weer op te laden. In die periode ging het niet zo goed, er waren een heleboel dingen die ik nog moest verwerken, maar ik zat ik een zogenaamde ‘fight or flight’ fase. En toch bleef ik doorgaan… zodat ik niet hoefde te voelen.Dat was ook precies de reden waarom ik die drie weken zo lang vond. Natuurlijk wist ik dat het goed voor me zou zijn om even stil te staan. En waar ik zo bang voor was (en wat ik wilde ontwijken) gebeurde…Huilen, gevoelens, eenzaamheid, leegte, gemis… Alles kwam eruit. En toen werk ik ziek, heel ziek. Alle spanning spoelde langzaam mijn lichaam uit. Eindelijk gaf ik mezelf de ruimte om alles te verwerken. Maar daar moest ik eerst weer heel diep voor gaan. Na het hele diepe geval, werk het wel beter. Die drie weken zijn inmiddels al bijna negen maanden geworden en één ding is zeker: we zijn er voorlopig nog niet klaar mee. Afgelopen dinsdag, na de persconferentie en dus het nieuws ‘twee weken geen groepslessen’, voelde ik me weer even precies hetzelfde als in maart. Ik voelde onmacht, angst en boosheid. Nu met nog meer gevoelens. Want… Hoe krijg ik het toch steeds weer voor elkaar om precies dat te gaan doen, wat ze me niet veel later weer verbieden? Jep… ik heb 1,5 uur lang huilend in de armen van mijn vriend gelegen. Ik heb me laten troosten en ik was het allemaal gewoon even kwijt. Begin van de intelligente lockdown: ik werkte in de bedrijfsfitness, maar toen was er geen werk meer en werd mijn contract niet verlengd. September: ik startte met werken bij een lunchroom. MEGA LEUK!!! Anderhalve maand later moesten ze (weer) sluiten en was er geen werk meer voor mij.1 november: ik startte als zzp’er. Ik kon gelijk beginnen: Yogalessen geven in een sportschool. Drie dagen later werden de maatregelen aangescherpt en werden groepslessen verboden. En toen, na anderhalf uur verdrietig zijn, kwam er veel gedachten bij me op:

Lees meer »

Nieuwste dagboekverhalen 

#23 Dagboek: Een heleboel uitdagingen tegelijk.

29 juni 2012, vrijdag Ik voel me leeg en daarbij gebeuren er een heleboel dingen op dit moment. Vandaag is de eerste dag van de zomervakantie en het voelt alsof ik deze zeven weken, vrij van school, heel goed kan gebruiken. Het voelt alsof ik vier dagen non-stop kan slapen.Op 14 juni is oma overleden en diezelfde dag kregen we het bericht dat ook de oom van mama is overleden. Er zat ongeveer zes uur tussen en dit was heftig en bijzonder tegelijkertijd. Allebei waren ze al een tijdje aan het vechten en ze hebben tegelijk besloten dat het goed is zo. Op 20 juni is de oom van mama gecremeerd en oma de dag daarna. Het waren twee heftige dagen achter elkaar en we wisten allemaal niet zo goed hoe we ons voelden. Het is beter zo maar toch is het een groot gemis. Allebei de crematies waren erg mooi en het voelde als een goed afscheid. De sfeer thuis is de laatste dagen een beetje om te snijden, maar dit is logisch. We zitten allemaal even niet zo lekker in onze vel en dit geeft een negatieve energie. Afgelopen weken waren behoorlijk gek en we zijn allemaal erg moe. Wel merk ik dat, naarmate er meet tijd overheen gaat, alles weer iets fijner begint te worden. Mijn lontje is nog wel erg kort en daardoor ben ik erg prikkelbaar. Vaak schrik ik van mijn eigen reactie als iemand iets aan mij vraagt. Zo snel geïrriteerd en zulke kattige antwoorden… Hopelijk kan ik dit gauw weer beter maken, want ik ben mezelf helemaal niet meer. Er is een lichtpuntje, het me lukt om mijn gewicht stabiel te houden. Het was zelfs genoeg om weer te mogen shoppen. Iedere dag zie ik dat getal op de weegschaal staan en ondanks dat ik hierdoor mama en papa een stukje meer opgelucht maak, voelt  het voor mij alsof ik klaar ben. Alsof ik nu niet meer aan hoef te komen. Dit was het gewicht dat we hadden afgesproken, en nu is het klaar, toch?  Nog steeds volg ik mijn eetlijst, omdat het me niet lukt om op gevoel te eten. Ik denk dat ik het niet eens wil. Als ik afwijk van mijn eetlijst, eet ik altijd minder. Hoeveel die lijst ook mijn neus uitkomt, ik wil niet weer een terugval krijgen. En dus heb ik besloten om die lijst nog maar een tijdje te blijven volgen. Dit is nu mijn houvast.

Lees meer »

Pictures say more than words... 

"If you can dream it,
      you can do it"