nancy van den berg

Yoga-retreat 
Hou de website in de gaten voor datums en programma 2023

Nieuwste blogs 

Eerlijk zijn tegen mezelf...

Afgelopen weken kwam ik ergens achter. Het lijkt erop dat ik mijn leven aardig op de rit heb. De tijd van mijn eetstoornis ligt ver achter me, ik heb een mooi leven opgebouwd en heb lieve mensen om mij heen. Toch voelde ik dat er iets niet helemaal lekker zit. Er hoefden maar kleine uitdagingen te zijn en ik viel weer terug in oude ‘slechte’ gewoonten. Niet dat ik mezelf ging uithongeren, maar ik kon mezelf wel behoorlijk down maken met veel gedachten als “ik ben niet goed genoeg”, “zie je nou wel, iemand anders kan dit veel beter dan ik.” En dingen als “kan ik niet gewoon de hele dag in bed blijven liggen en alle uitdagingen en mensen uit de weg gaan.”Dit is niet altijd zo. Er zijn echt momenten bij dat ik me (noem het) socialer voel. En dat ik zin heb om dingen te ondernemen, buiten mijn comfortzone te gaan en veel meer energie te hebben.Er hoeft alleen maar iets kleins (of groots) te gebeuren en ik krimp helemaal in elkaar. Dan merk ik dat ik me ga afzonderen, me heel erg moe voel en dat ik dingen als lesgeven echt niet meer durf. Waar dit vandaan kwam wist ik heel diep van binnen wel: oude ‘wonden’ die nog niet zijn geheeld. Hoe klein of groot ook, het voelt alsof ik verlatingsangst en bindingsangst heb. Vluchten is de makkelijkste optie, maar geeft me op het zelfde moment een knoop in mijn maag. Tot een lieve vrouw, oud collega en sinds kort ook een beetje mijn coach, me vertelde dat dit geen stoornissen zijn maar symptomen van de zogenaamde ‘fight or flight’. Misschien heb je hier ook wel eens van gehoord?Na mijn eetstoornis vond ik het erg moeilijk om nee te zeggen. Dit heeft geleid tot een burn-out, zelfs twee keer achter elkaar… De eerste keer vluchtte ik naar bet buitenland en ging vier maanden alleen op reis. En ook al was dit altijd al mijn droom geweest, het kwam me erg goed uit op dat moment. Het alleen reizen bracht me veel goeds, al liep ik zo nu en dan tegen een muur en kwam ik mezelf een beetje tegen. Bij thuiskomst was ik voldoende opgeladen om weer 1,5 jaar te werken. De tweede keer deed ik precies hetzelfde… Weer ging ik op reis, negen maanden deze keer. Er waren alleen twee dingen anders. Ik ontkende niet dat ik in een burn-out zat en wist voordat ik weg ging dus al kleine dingen te verbeteren. Maar mijn grootste verandering kwam toen ik tijdens deze reis mijn yoga teachter training deed in Thailand. Zoveel vragen werden eindelijk beantwoord. Het was een intensieve maand waar ik veel heb geleerd. Maar het belangrijkste wat ik besefte, was dat ik er nog lang niet ben. Eigenlijk begon mijn hele healing proces daar pas. Met ups en downs ging ik de goede richting op. Maar de grootste miscommunicatie met mezelf kwam, toen ik dacht dat ik overal een opleiding voor nodig had als ik iets interessant vond. En dat ik die opleiding dan ook gelijk maar moest gaan volgens. In plaats van dat ik een Yin yoga les ging doen, deed ik meteen mijn opleiding. In plaats van dat ik mij eerst ging verdiepen in Ayurveda, deed ik meteen een opleiding voor holistic woman coach.

Lees meer »

Korte terugblik op 2021. Vooruitkijken op 2022.

Deze blog heeft even op zich laten wachten… In mijn vorige blog vertelde ik je dat ik weer vaker zou gaan schrijven. Toen wist ik nog niet dat er weel veel dingen zouden gaan gebeuren waardoor ik andere prioriteiten kreeg. Zoals dat Chester erg ziek werd van een parasiet en dat ik, op dezelfde dag, een ongeluk kreeg met fietsen. Gelukkig gaat het nu weer heel erg goed met Chester en heb ik geen gekke dingen overgehouden aan die ongelukkige val. De laatste maand van 2021 was voor ons erg belangrijk. We hebben weer veel mogen leren;  van elkaar, met elkaar, over elkaar en ook over/van de omgeving. En toen leek het me een goed idee om eens terug te kijken op ‘mijn 2021’. Het is altijd fijn om weer even stil te staan bij de dingen die je hebt bereikt of los hebt kunnen laten. En daarom doe ik het dit jaar weer. We begonnen 2021 in ons nieuwe huisje. Op kerstavond 2020 zijn we daar gaan samenwonen en eigenlijk hadden we totaal geen idee wat 2021 ons zou brengen. We hadden geen echte doelen en plannen. We (en met ‘we’ bedoel ik natuurlijk mijn vriend Mike en ik) waren voornamelijk gefocust op onszelf. Wel had ik een onrustig gevoel. Ik was net begonnen met mijn eigen bedrijf en had niet heel veel klussen rond die tijd. Er kwam wel wat geld binnen, maar het is dat ik mijn lieve vriend naast me had staan, anders had ik het zeker niet gered. Gelukkig kwam er snel wat meer (tijdelijk) werk en daardoor was die onrust niet lang daarna verdwenen. In maart gingen Mike en ik mountainbiken op de Veluwe en we sliepen in een prachtige B&B, met hele lieve eigenaren. We hebben leuke gesprekken met hen gehad en voor we het wisten., bloeide er een prachtige samenwerking op. En zo gaf ik eind juni mijn aller eerste Yoga retreat in deze B&B. In april ontving ik een berichtje van mijn voormalige werkgever. Hij vroeg of ik zin had om een aantal vaste uren in de week voor hen te komen werken. Dit kwam als geroepen want mijn tijdelijke klussen werden helaas steeds minder. Er begon mij steeds iets meer duidelijk te worden: zodra een weg de juiste is voor jou, neem je vanzelf die afslag. Er staan voldoende bordjes op de weg die jou leiden. (lees: mensen die jou dingen aanbieden). Je hoeft er alleen maar op te vertrouwen dat je het juiste bordje volgt. Eind augustus was mijn tweede retreat, wat is dat toch fijn om te doen! En daarna was het tijd om even bij te komen. Mike en ik zijn met de auto naar Zwitserland en Italië gegaan. Met een uitklaptentje en onze fietsen achterin gingen we op pad. Natuurlijk hadden we een route gemaakt, we hadden maar twee weken. Maar we hoefden ons hier niet aan te houden omdat we niets geboekt hadden. En zo zijn we de zon achterna gegaan! Weer werd me iets duidelijk: de zon achterna gaan is heerlijk! Die controle en zekerheid is niet altijd fijn, en soms is het juist fijn om plannen op het laatste moment te veranderen. Onze vakantie was geweldig en we zijn heerlijk bijgekomen. Tijdens onze vakantie hebben we het vaak over onze dromen gehad. Sinds we elkaar kennen, weten we dat we ooit samen een hondje willen. En dan het liefst een Australische herder. Tijdens onze vakantie kwamen we een schat van een herder tegen en we zijn gaan nadenken… Want we hadden ook de droom om samen een grote reis te maken; Australië, Nieuw Zeeland en Azië. Maar zoals je weet, is dat tegenwoordig niet makkelijk. Ook gingen we steeds meer twijfelen over het feit dat je, als je reist, je steeds weer in een ander bed slaapt. Toen we dat bespraken zeiden we tegelijk ‘nee, toch maar liever niet’. En zo fantaseerden we verder, want na we die grote reis wilden we met een camper door Europa gaan reizen. En het liefst met een camper die we zelf naar ons zin konden inrichten. En… dan natuurlijk wel met een hond.

Lees meer »

Een soort 'nieuwe start'. Meet Aussie Chester!

Goed… Waar zal ik beginnen… Mijn laatste blog was op 2 juli 2021. Deze ging over mijn allereerste retreat-weekend. Wat was ik trots! Het tweede weekend, in augustus, was minstens zo mooi en het was een droom die uitkwam! Bijna direct na het tweede retreat-weekend zijn we op vakantie gegaan. Eindelijk! Mike en ik hadden er heel erg naar uitgekeken. We hebben gefietst door de bergen in Zwitserland, gehiked in de Dolomieten en heerlijk gegeten en rondgestruind in Venetië. En dat allemaal met ons uitklaptentje achterin de auto.We hebben zo erg genoten, we vergaten de tijd en konden helemaal opgaan in het moment! Wat ons misschien wel het meest is bijgebleven in de vakantie, zijn alle leuke honden die we tegenkwamen. Allebei droomden we al maanden over een specifiek ras: Australische herdershonden. En toen we in september een weekendje weg waren met mijn familie, konden we het niet meer tegenhouden… We zagen een prachtige pup lopen en nadat we een praatje hadden gemaakt met de eigenaar, wisten we het zeker! Het maakt niet uit als het nog even gaat duren maar vanaf nu gaan we op zoek naar een Aussie pup. Het liefst eentje die uit een warm nest komt en niet van een willekeurige fokker. Vraag me niet hoe we het hebben gedaan… De maandag na het weekendje weg openden we internet en in  bijna de eerste advertentie die we zagen, zagen we Chester. We waren allebei gelijk verliefd. Alsof het lot ons vertelde dat we er echt klaar voor zijn.

Lees meer »

Het aller eerste retreat weekend is een feit!

Recent luisterde ik naar een podcast waarin werd verteld dat, wanneer je van plan bent te schrijven, je het beste gelijk kunt beginnen. En als je niet weet wat je wilt schrijven, schrijf dat dan op: ik weet niet wat ik moet schrijven. Je merkt dat dan de rest vanzelf komt. En dat is nu precies bij mij van toepassing. Ik wil een blog schrijven over mijn allereerste Yoga-retreat. Een weekend waar ik, op een hele positieve manier, sprakeloos over ben. Want WAUW! wat heb ik genoten! Nadat het idee ontstond met de lieve eigenaren van de B&B waar de retreat plaatsvond, kwamen er veel mooie ideeën in mij op. Ik zag het gelijk voor me en voordat ik het wist stond het programma op papier. De samenwerking met de B&B ging ook heel vloeiend, en zo konden we eind maart beginnen met het maken van reclame. Wat we niet hadden verwacht, is dat het weekend binnen no-time was volgeboekt. WAUW! Oké… Things are getting real! Pas toen besefte ik me dat de retreat echt door zou gaan. Naarmate de tijd voorbij ging, kreeg ik het besef dat alles nu wel heel dichtbij kwam. En als klap op de vuurpijl lukte het me ook nog eens om een ademworkshop, gevolgd door een klankschalenbad te regelen met Nistal en Ilanit. (klik hier voor de website.) In november 2020 deed ik een ademworkshop bij Nistal en dit was voor mij een ‘life changing experience’. Tijdens deze ademworkshop kwam er van alles voorbij: trauma’s van vroeger, waardevolle mensen en de bevestiging dat ik het juiste pad aan het bewandelen ben. Voor mij was dit een zo een bijzondere belevenis, dat ik dit andere mensen ook wil laten ervaren. Daarom dook ik na de workshop achter mijn computer om Nistal te mailen. Hierdoor ontstond een heel fijn contact. Toen nog niet wetende dat ik op korte termijn een eigen Yoga-retreat zou organiseren. Terug naar de retreatOp vrijdag 25 juni kwamen de gasten van mijn retreat rond 16.00 uur aan bij de prachtige locatie op de Veluwe. We begonnen het weekend met een gezellige borrel. Omdat we hadden afgesproken er een weekend van te maken waar ook genoten mag worden van heerlijk eten en drinken, trokken we een fles bubbels open om het weekend in te luiden. En bij een borrel horen natuurlijk ook heerlijke (vegetarische) hapjes. De eerste dag sloten we af met een Yin-les, waarbij ik iedereen ook een korte hoofdmassage gaf. Dit wilde ik graag doen, omdat ik van mening ben dat mensen zich sneller op hun gemak voelen als er aanrakingen/massages zijn. Een vorm van overgeven een vertrouwen. Die nacht sliepen we allemaal heerlijk in onze fantastisch luxe bedden.Doordat we met een klein gezelschap waren, konden we flexibel zijn en we spraken met elkaar af dat degenen die dat wilden, de volgende ochtend om  7.45 uur bij elkaar zouden komen voor een meditatie. Na de meditatie volgde dan om 8.15 uur Hatha Yoga.Omdat het zulk fantastische weer was, konden we dit gelukkig buiten doen. Met uitzicht over een prachtig landschap waar paarden stonden die de sfeer nog relaxter maakten. Na de les werden we verrast met een overheerlijk ontbijt op het terras. Zuurdesembroodjes, een eitje, zelfgemaakte Granola, verse jus, kaas uit de omgeving en huisgemaakte bananenbrood… Het was ver boven mijn verwachtingen en dit alles nog steeds met het prachtige uitzicht over het rustgevende landschap. Tijdens het ontbijt spraken we met elkaar af hoe laat we zouden vertrekken voor de wandeling. En toen iedereen was opgefrist, vertrokken we de bossen in. Na iets meer dan vijf kilometer hebben we gepicknickt bij een klein vennetje aan de rand van de duinen en daarna zijn we via een andere route terug gewandeld.Voldaan kwamen we terug bij de B&B, waar we genoeg tijd hadden om te relaxen, zodat we met nieuwe energie aan het luxe (vegetarische) driegangen diner konden verschijnen. Het diner was echt fantastisch geregeld en heerlijk! We sloten de zaterdag af met een rustige Yin les (gelukkig ook buiten). Zondag was voor mij een dag waar ik erg naar uit had gekeken. We begonnen, weer heerlijk in de buitenlucht, met een meditatie, gevolgd door een Vinyasa flow. Door het kleine aantal gasten, kon ik goed inspelen op het niveau van iedereen.  Daardoor is het voor iedereen, van beginner tot iets meer gevorderd, een leuke les. De tafel voor het ontbijt was, net als zaterdag, rijkelijk gedekt. Het  bananenbrood was vandaag vervangen door huisgemaakte carrot cake met mascarpone en we hebben opnieuw gesmuld van al het lekkers.

Lees meer »

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'.

'Soms is een stapje terug doen, juist vooruit gaan'. Deze zin gaat heel vaak door mijn hoofd. Soms lukt het me helaas niet om ernaar te luisteren, maar ook ik leer van iedere situatie...Ons hele leven is een soort van bergetappe en juist op momenten waarvan je denkt alles op een rijtje te hebben, kan het onverwachts toch weer goed ‘fout’ gaan. Gedachten als “Heb ik dát weer” en “waarom kan ik niet net zoveel aan als andere mensen?” gaan vaak door mijn hoofd. Want “zoveel deed ik toch allemaal niet?” En “ik neem toch rust” en “ik doe toch leuke dingen?” En ook “ik mediteer en sport toch iedere dag?”

Lees meer »

Yoga retreat op de Veluwe… en heerlijk wandelen.

Onthaasten tijdens een 3-daags verblijf op de Veluwe. Voor beginnende of net al ervaren Yoga beoefenaars; een niets moet alles mag weekend in een luxe B&B in Lunteren. Aankomst vrijdag vanaf 16.00 uur, vertrek zondag rond 15.00 uur. De Yoga sessie en meditaties worden geleid door mij!Je verblijft in de Boutique B&B De Gouden Wilg ligt aan de rand van de bossen met het Wekeromse Zand op loopafstand. Een fijne plek om tot rust te komen, met luxe kamers, met elk eigen sanitair. klik hier voor de website. Als één van de eerste gasten verbleven mijn vriend en ik in De Gouden Wilg. Zo ontstond het idee om samen een Yoga-weekend te organiseren. Nadat ik afgelopen oktober mijn eigen bedrijf ben begonnen en de ene na de andere opleiding afrond op Yoga gebied, is dit een droom die uitkomt!Tijdens dit weekend zal ik veel van mijn kennis rondom Yoga maar ook rondom leefstijl met jullie delen. Yoga betekent niet alleen maar poses beoefenen, het gaat veel verder. Yoga betekend verlichting, lichamelijk en geestelijk. Tijdens dit weekend zorgen we ervoor dat je voldoende tot rust gaat komen.

Lees meer »

Nieuwste dagboekverhalen 

#22 Dagboek: Ik zet door voor oma, omdat oma had gewild dat het goed met me gaat.

13 juni 2012, woensdag Het is alweer even geleden dat ik voor de laatste keer in je heb geschreven. Dit omdat ik de energie niet had om te schrijven. De laatste weken heb ik zoveel frustraties en verdriet. Het aankomen lukt me niet en eigenlijk val ik alleen maar weer langzaam af. En ook in de familie spelen nu genoeg uitdagingen. Iedere keer word ik weer getest en het lijkt erop dat het leven alleen maar lastiger en lastiger wordt. Twee weken geleden bleek dat oma, de moeder van mama ongeneselijk ziek was. Ze belandde in het ziekenhuis en op dit moment ligt ze alweer een week in het hospice te wachten op de dood. Het kan nu ieder moment gebeuren. Dat is zo´n naar idee. Het is allemaal zo verdrietig. Soms verbaas ik me erover hoe sterk een mensenlichaam kan zijn. De artsen hadden niet verwacht dat oma nog zo lang zou leven. En je ziet haar ook echt vechten en pijn hebben.Zelf ben ik één keer mee geweest naar oma om afscheid te nemen en het gevoel dat ik toen had, kan ik niet zo makkelijk beschrijven. Het was oma niet meer zoals ik haar me kan herinneren. Maar oma vond het heel fijn om haar kleinkinderen nog één laatste keer te hebben gezien. Helaas word de hele gebeurtenis nog verdrietiger. Ook de oom van mama kan ieder moment overlijden. Iedereen is op dit moment zo machteloos en ik voel het verdriet bij mama en de familie heel erg sterk. Ook ik heb er slapeloze nachten van. Het bracht me in gedachten terug naar vroeger. De laatste dagen komen er veel jeugdherinneringen naar boven. Gelukkig zijn het voornamelijk positieve momenten. Als klein meisje kwam ik samen met mama bijna iedere woensdagmiddag bij oma om te lunchen. Iedere keer weer als we binnenkwamen rook het naar vers gemaakte groentesoep en zelfgemaakt brood. Die geuren gaan nu regelmatig door mijn neus en als ik mijn ogen sluit ben ik weer heel even terug in de tijd. De kleine Nancy die zo genoot van het heerlijke brood en de soep.Oma vertelde me altijd dat ze er zo van genoot dat ik zo lekker (veel) kon eten. Na het eten speelden dan nog een potje rummikub met zijn drieën. Deze herinneringen geven me kracht. Het lukt me om best sterk te blijven en het lukt me om, wat op mijn eetlijst staat, te blijven eten. Ook al ben ik onwijs verdrietig en heb ik de hele dag een brok in mijn keel. Het verbaast me dat ik geen gigantische terugval heb in het eten, en dat maakt me stiekem toch een beetje trots. Oma had ook niks anders gewild dan dat het goed met me gaat en dus doe ik het nu allemaal voor haar. Het is soms zo gek dat het leven gewoon doorgaat, naast deze nare situatie. Op school zit ik nu nog minder op mijn plek en het voelt alsof alles langs me heen gaat. Als ik andere mensen zie en hoor lachen, maakt het me eigenlijk alleen maar nog verdrietiger.

Lees meer »

#21 Dagboek: Mijn grootste motivatie om door te gaan.

19 april 2012, donderdag Mama is twee weken in Tanzania voor haar werk. Gelukkig kunnen we af en toe bellen en dan vertelt ze me de mooiste verhalen over het land, de mensen, de cultuur en de natuur. Ze maakt me jaloers met al die verhalen en het laat me beseffen dat het in Afrika echt heel anders is dan hier. Het lijkt me geweldig om, wanneer ik me beter voel, een maand naar Afrika te gaan om daar vrijwilligerswerk te doen op een school of in ieder geval te werken met de  kindjes daar.

Lees meer »

#20 Dagboek: Op wintersport met mijn eetstoornis.

25 maart 2012, zondag Twee weken geleden zijn mama, papa en ik op wintersport geweest. Met mama had ik afgesproken om op een bepaald gewicht te zitten voordat we weg zouden gaan. Helaas is het me (weer) niet gelukt om deze belofte na te komen. Ik was helemaal niet sterk genoeg om een week lang op ski’s te staan, maar toch heb ik het gedaan. Met de nachtbus reden we naar Oostenrijk. Alles bij elkaar duurde de rit ongeveer 11 uur en ik had het geluk dat ik twee stoelen voor mezelf had. Hierdoor was de reis prima te doen en volgens mij heb ik zelfs een paar uurtjes kunnen slapen. Wel heb ik nog steeds vaak pijn in mijn heupen, waardoor ik op een gegeven moment niet meer weet hoe ik moet liggen of zitten. Vaak word ik wakker door de pijn en het enige wat helpt is dan om een paar minuten gaan staan. Daarom kwam ik de volgende ochtend als een stijve hark de bus uit en ik wilde niks liever dan een paar uurtjes gaan liggen op bed. Maar mama en papa wilden gelijk ski’s gaan huren en de piste opgaan. Ze hadden al een hele planning gemaakt en ze wisten precies waar we naartoe moesten omdat ze hier al drie keer zijn geweest. Voordat ik het wist stond ik dus in mijn skikleding op de kinderpiste om te oefenen met mama. In het begin vond ik het best spannend, maar mama wist me goede tips te geven. Gelukkig scheen het zonnetje en ik was blij dat ik mee naar buiten was gegaan in plaats van dat ik me had opgesloten in de hotelkamer. Ook besefte ik me op de piste hoe knap ik het van mama vind dat ze gewoon weer op wintersport gaat! Een jaar geleden brak ze haar arm op drie plekken en ze heeft een half jaar thuis moeten revalideren. Ze kijkt haar angsten nu in de ogen en laat zich daardoor niet stoppen. Een voorbeeld voor velen en zeker ook voor mij… Je moet vechten voor de dingen die je wilt, en als je dingen wilt bereiken moet je over je angsten heen stappen.

Lees meer »

#19 Dagboek: Hoe kon ik zo stom zijn ?

18 februari 2012, zaterdag Zoveel ups maar nog veel meer downsIk heb het verpest! Een paar dagen gelden besloot ik om de hele dag niks te eten. Met school hadden we een dag waarbij we bij verschillende bedrijven een kijkje mochten nemen. Dus was ik de hele dag op pad met de fiets. We moesten bij minimaal drie bedrijven zijn geweest en ik had er drie uitgekozen die behoorlijk ver uit elkaar lagen. Dit was niet met opzet maar het duiveltje op mijn rechterschouder vond dit natuurlijk wel heel erg gunstig. De avond voor die dag las ik een artikel over mensen die soms een week lang overdag niks eten en alleen ’s avonds een maaltijd eten. Na het lezen van dit artikel bedacht ik me dat ik dit ook wel zou kunnen. Zonder voorbereiding of enige verdieping in deze vorm van eten, besloot ik om dat ook gewoon te gaan doen. Precies op de dag dat ik de hele dag op mijn fiets zat van het ene bedrijf naar het andere bedrijf. Het lukte! De hele dag heb ik niks gegeten en ondanks dat ik mijn buik wel hoorde rommelen, ging het allemaal goed. Totdat ik thuis kwam, rond 15.00 uur. Ik besloot heel even op bed te gaan liggen want ineens voelde het of de wereld om me heen draaide. Ik voelde mijn hart kloppen in mijn ribbenkast, op een veel te laag tempo. Mijn ademhaling werd steeds trager en soms kreeg ik geen lucht meer. Het lukte me niet meer om op te staan, mijn hele lichaam deed zoveel pijn. Ik kreeg een heftige steek in mijn borst en ik voelde me langzaam wegzakken. Rond 17.00 uur hoorde ik mama en papa thuiskomen. Ik had al twee uur lang bewegingsloos op bed gelegen. Het lukte me om mama een appje te sturen om te vragen of ze naar boven wilde komen. Van opluchting moest ik huilen, ik schaamde me omdat ik moest vertellen dat ik nog niks had gegeten. Maar nog nooit was ik zo blij om mama en papa te zien. Ik was zo bang!

Lees meer »

#18 Dagboek: SNAPPEN MENSEN DAN NIET DAT IK HIER NIET VOOR GEKOZEN HEB?

27 januari 2012, vrijdag Mijn gedachten zijn de laatste weken vaker slecht dan goed. Iedere dag heb ik een onwijs heftige strijd met mezelf en van mensen om me heen hoor ik steeds vaker dat ik niet zoveel moet zeuren. Het lijkt erop alsof ik steeds vaker genegeerd word en ik begin me langzaam een ‘niemand’ te voelen. Het is nooit goed of leuk met mij en ik krijg steeds meer het idee dat niemand mij aardig vindt. Ook thuis is het de laatste tijd een stuk minder gezellig. Dit komt vooral door mij, en iedere keer weer probeer ik een reden te vinden om het huis uit te kunnen vluchten. Het liefst zou ik het huis uit gaan. Op mezelf gaan wonen of gewoon voor altijd op reis gaan. Hier ver vandaan zijn, waar niemand mij kent en waar ik gewoon anoniem mijn eigen leven kan leiden. Vluchten, opnieuw beginnen, geen verwachtingen en alleen maar stilte. Waarom besta ik? Wat voeg ik toe aan deze wereld.  Mama en papa hadden zoveel minder zorgen gehad zonder mij. Het zou thuis zoveel relaxter en gezelliger zijn geweest. Nu is er iedere avond weer ruzie, omdat ik vind dat mama één aardappel teveel heeft opgeschept voor mij.  Ik snap wel dat hun geduld langzaam opraakt. Soms durf ik mijn kamer niet uit te komen omdat ik bang ben dat ze liever hebben dat ik er niet bij ben. Ik beloofde mezelf om van 2012 een beter jaar te gaan maken, maar tot nu toe zit ik midden in een hele erge terugval en ik ben voorlopig nog niet van plan hieruit te komen. De laatste tijd heb ik ook overal jeuk. Dit is stress, dat kan niet anders. Van mezelf moet ik blijven jeuken totdat het vuurrood en opgezwollen is. Vaak krab ik zo lang, dat het helemaal opengaat.

Lees meer »

#17 Dagboek: Een slecht begin van het nieuwe jaar.

2 januari 2012, maandag Er is weer een jaar voorbij, en wat ben ik daar blij mee!  De laatste maand van 2011 was echt een chaos. Sinterklaas en kerst heb ik overleefd, maar echt gezellig was het (weer) niet dit jaar. Eigenlijk was ik gewoon heel blij dat ik kerstvakantie had, ik was daar zo onwijs aan toe. In de eerste week van de vakantie had ik zelfs twee dagen achter elkaar tot half 11 uitgeslapen. Normaalgesproken sta ik in het weekend al voor 8.00 uur naast mijn bed, maar ik werd gewoon niet wakker. Mijn lichaam zegt me dat ik kan blijven slapen en gelukkig accepteer ik het ook eindelijk. Afgelopen maanden heb ik weer erg veel stress gehad en daardoor sliep ik ook slecht. Mijn hoofd maakte overuren en daar was niet eens een duidelijke reden voor. Wel was ik mezelf weer helemaal aan het opvreten en dat koste me heel veel energie.

Lees meer »

Pictures say more than words... 

"If you can dream it,
      you can do it"